Bir Kahvelik Okumalar

Sözsüz Ütopya

Kelimeleri unutmuştu insanlar, çok önceleri insanların birbirlerini anlamak, konuşmak denilen eylem için çıkardıkları ses gruplarıydı onlar, sesle ifade edilebildikleri gibi yazı ile de ifade edilebiliyorlardı. Çok öncelerde kalmıştı bu yöntem. Artık kimse konuşmuyordu. Yazmak için ise semboller vardı. Dillerde kalmamıştı bu yüzden, eskisi gibi her dilde başka kelime kullanılmıyordu. Tüm insanlar ortak sembolleri kullanarak yazışabiliyorlardı. 

Sessizdi dünya bu yüzden, makinaların seslerinden başka bir şey duyulmuyordu, betona değen ayak sesleri bir de. Nefes alışları bile duyulabilirdi aslında makinalar olmasa. 

Hala birer isimleri vardı insanların ama kimse ismiyle çağrılmıyordu. Birine bir şey söylemek bile gerekmiyordu artık. Düşünceler dünyasında sessiz birer hayal gibiydiler. 

Dudaklar sadece yemek yediklerinde kıpırdıyordu. Ağlamak istediklerinde bile kullanmadıkları seslerini duymak çok zordu. Okullarda dersler öğretmenin panoya yazdıkları, kitaplardaki sembol ve resimlerle anlatılıyordu. Konuşanların isimlerini tahtaya yazma geleneği çok eskilerde kalmıştı. 

Tokalaşıyorlardı karşılaştıklarında, sarılıyorlardı. Duygularını beden dili ile ifafe etmeyi öğrenmişlerdi bu sayede, onlarda tıpkı semboller gibi ortaktı ama, kişiye özel olduğunda anlaşılmıyordu. 

Çocuklar konuşmayı öğrenmiyordu, en kötüsü şarkılar yoktu artık. Hepsi enstrümental bestelere dönüşmüştü. Sadece müzik vardı artık, insan sesinin tınısı eksikti, ama müziği duymayı öğrenmişlerdi bu sayede, notalar pekala kelimelerin yerini tutabiliyordu. 

Filmler bile değişmişti, seslendirmeye gerek kalmıyordu, gerektiğinde sembollerle alt yazılar eklenerek bütün bir filmi sessizce izleyebiliyordu insanlar. 

Kuşlar ötüyordu neyse ki hala, köpekler havlıyor, kediler miyavlıyordu, ama betona gömülmüş yaşam alanlarında çok nadir duyulan seslerdi onlar. Bu yüzden filmlerde bolca kullanılıyorlardı. İnsanlar seviyordu hala bu sesleri. 

İnsan kendi sesini unutmuştu, kavgalar azalmış, dedikodular son bulmuştu. Alkışlıyorlardı bir şeyi çok beğendiklerinde, alkış sesi duyulmak istenen en güzel sesti. Makinaların seslerine müzikler eklenmişti, çalışma ritimlerine özgü besteler hazırlanıyordu. Özellikle evde kullanılanlarına, çünkü ortak alanlarda bu sesler müzikten çok bir kaosa dönüşmüştü. Bu nedenle vazgeçmişlerdi.

Yolculuklarda duyabileceğiniz tek ses müzikti. Kimse birbirine soru da sormuyordu artık. Kahveler sessizce içiliyor, konuşulmadığından daha çok gülümseniyordu kafelerde. Sembollerle hazırlanmış kitaplar okunuyordu. 

Siparişler sembollü mönülerden seçilip veriliyordu. Her şeyin fiyatı üzerinde sembollerle belirtilmişti. Müziği bastıracak bir insan sesi yoktu hiç bir mağazada. 

İnsan konuşmayı unutunca, savaşlar sona ermişti. Daha çok düşünüyorlar ve okuyorlardı artık. Düşünüp okudukça hayal güçleri zenginleşiyor, farkındalıkları artıyor her şey farklılaşıyordu. 

İç sesler susmamıştı belki, ama onlar artık kelimeler değildi. Kelimeler ve harfler birer karalama olarak kalmıştı geçmişte. Seslerini kaybetmiş karalamalar. Harfler ve rakalamların sembol sayılma lüksleri ellerinden alınmıştı. 

Güzel el yazısı yazmak tarihe karışmıştı. Basit, anlaşılır beş yüze yakın sembol, bütün dünyada hayatın ortaklaşmasına yetmişti. Kahkaha sesleri vardı hala, insanların elinde kalan, kahkaha, ağlama sesleriydi sadece. Sözsüz müzikleri mırıldanmakta mümkündü. 

Söz bitmişti, söz bitince dünya durulmuştu sanki.. 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s