Bir Kahvelik Okumalar

Yıldızlar

Elini gökyüzüne kaldırıp; “Görüyor musun?” dedi, “Bütün yıldızlar kendilerini gizleme gereği duymadan, öylece duruyorlar gökyüzünde, gözükmek için de, saklanmak için de güneşe ihtiyaçları var.”

Gözlerimi yıldızlardan ayıramadan sordum; “Nasıl yani?”

“Yaşadığımız yarım küreyle güneş buluştuğunda onun ışığını bastıramayacak kadar güçsüz kalırlar, çünkü ışığın kaynağı onlar değiller güneş. O kendini göstermeye karar verdiğinde, yıldızlar yine yerlerinde bile olsalar, sahneyi şekillendiremez saklanmış olurlar. Oysa güneş dünyanın diğer yanını aydınlatmaya gittiğinde sahne yeniden onların olur, biz artık güneşi göremiyor bile olsak, onlar ışığını yansıtarak bize yarın yine sabah olacağını anlatırlar.”

Büyük babam herşeyi öyle güzel anlatıyordu ki, söylediği her şeyi büyük bir merakla dinliyordum. 

“Peki, güneş onun ışığını çalan bu yıldızlara kızmıyor mu hiç?”

“Hayır kızmıyor.” dedi büyük babam gülümseyerek, “Hayatta da bizler bilgiyi bir kaynaktan alırız, tıpkı yıldızların ışığı güneşten aldığı gibi. Her bilginin kaynağı olmamız imkansız zaten. Edindiğimiz her bilgi de bizi büyütür, aklımıza, düşüncelerinize yeni bir şeyler katar. Bilgiyi kullanmaya başladığımızda ise yıldızlar gibi o kaynağın ışığını yansıtmış oluruz sadece, ama kendi yorumumuzla. Tıpkı yıldızların fatklı parlaklıkları olması gibi.”

“Yani güneş gibi her şeyi bilen biri var ve o mu söylüyor tüm bilgileri bize?”

“Hayır, hayır elbette öyle değil. Bilgiyi üreten pek çok kaynak var, o yüzden aslında tek bir kaynağa mahkum değiliz biz yıldızlar gibi. Daha şanslıyız.”

“Ama bazı geceler de yıldızlar saklanıyorlar yine gündüz olduğu gibi, o zaman yaramazlık yapıyorlar da güneş onlara ceza mı veriyor?”

“Eğer gökyüzünde çok bulut varsa, o zaman yıldızlar yine orada durup parlasalar bile biz onları göremiyoruz, çünkü bulutlar bize yıldızlardan daha yakınlar. Tıpkı bir sinemada, önünden biri geçtiğinde filmi göremediğimiz gibi. Evrende hiç bir şey, diğer bir şeye ceza vermez, bunu sakın unutma. Ceza insanların öğrenmeye katkı sağladığını sandığı bir yöntemdir sadece.”

“Annem bana ceza veriyor ama!” 

“Annen doğru yapmadıklarını bir daha yapmaman için sana bir hatırlatıcı olay yaratıyor sadece, böylece onu bir daha yapmak istediğinde, o olay aklına geliyor. Kimse kendisini mutlu etmeyen olayları yeniden yaşamak istemez. Dolayısıyla sen annenin yanında değilken bile onun doğru bulmadığı şeyleri yapmayıp, doğru bir insan olursun.”

“Hiç böyle düşünmemiştim, Bazen unutuyorum ama!”

“O zaman öğrenene kadar annen farklı yöntemlerle, aklından çıkmamasını sağlayacaktır.”

“Ondan adım gibi eminim” dedim gülümseyerek. Büyük babamla sohbet etmeyi çok seviyordum ama, tutamayıp esneyince saatine baktı ve ” Hadi bakalım küçük hanım, uyku vakti geldi, hava da serinledi. İçeriye girelim artık. Yarın yine devam ederiz.”

İstemeyerek kalktım sandalyeden, bu yıldızlar ve güneş ne acayipti böyle, acaba yıldızlara gidenler o parlaklıktan rahatsız olmuyor muydu? Neyse onu da yarın sorarım.

2 replies »

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s