Ya giden olsaydım… “Zaman durdu artık buralarda, bedenim ruhuma yenik düştü” Vakit tamam anladım Gidiyorum gitmeliyim artık Dönüp ardıma bile bakmadan Bir veda bile etmeden Ne bir uğurlayış, ne bir karşılama beklemeden Adını sık sık andığım, ama hiç hazır olmadığım bir yolculuğa çıkıyor şimdi ruhum Ne varacağım yer belli, ne duracağım yer Sadece gidiyorum anladım… Read More Zaman durdu artık buralarda, bedenim ruhuma yenik düştü
Bir çok inanış ve kültürde farklı betimlenen bir kavramdır Hayat Ağacı.. Göğün yedi katını simgeler, yukarı doğru uzanmış yedi kat daldan ibarettir bedeni.. Bazen üzerinden havalanmaya hazır kuşlar, bazen evrenin gücünü temsil eden bir ejderha, bazense gövdesine sarılmış bir yılanla resmedilmiştir yüzyıllardır farklı insanlarca… Her kültür kendi algısını yansıtmıştır hayat ağacına, kimi resimleyerek, kimi nakışayarak… Read More Hayat Ağacı
İnsan her zaman istediği koşullara sahip olamıyor olsa da, olmak istediği yere ulaşmak için tanıması ve öğrenmesi gereken her şeyi yaşam önüne bir şekilde sunuyor. Buna sizlerle geçirdiğim yıllar boyunca her zamankinden daha da çok inandım. Hayatım boyunca hayallerimi yazmak, onları paylaşmak istedim. Benim için çok uzak bir hayal gibi duran bu hedefe yıllar… Read More Bana değer katanlar
Televizyon yeni değil, hatta eskimeye başlamış bir icat olsa da, ne yazık ki benim çocukluğumda yaşadığım eve denk gelmedi. Annemin işe gittiği komşularımızın çoğunun evinde olmasına rağmen, erkek kardeşim ve ben hiç televizyon görmemiştik. Hemen bir kaç kat üzerimizde oturan orta yaşın üzerinde iki güzel teyzemiz vardı. İki kız kardeş hayatlarını aynı evde birbirlerine yoldaş… Read More Yanmış Pudingler
Ben küçük bir kızken, penceresi olmayan tek göz bir evde oturuyorduk. Ailemin maddi durumu hepimize bakmaya yetmediği için, sadece küçük kardeşim ve ben annem ve babamla kalırken, diğer kardeşlerimiz aile büyüklerinin yanında yaşıyorlardı. Annem duvara bir korniş tutturmuş ucuna da basmadan bir perde yapmıştı. Her sabah kalkınca ilk işi gidip perdeyi açmak ve bize dışarıda… Read More Teşekkürler Anneciğim..
Annem oturduğumuz penceresiz evin olduğu bina da temizliğe giderdi, babam da aynı binanın apartman görevlisiydi. Sabah uyanınca hepimiz sofranın başına toplanır, babamın aldığı taze ekmeğe yağımızı sürerek afiyetle yerdik. Bizim için harika kahvaltılardı onlar, çünkü her yeni gün bilirdik ki önümüzde yaşanacak güzel bir gün bizi bekliyor. Bir gün annem temizlikten döndüğünde, ev sahibinin şehir… Read More Olmamış Zeytinler
İmkanları dar, fakat hayal dünyaları geniş bir ailenin çocuğu olarak Gümüşhane’de dünyaya geldim. Annem gerçekte elinde olanlarla değil, nasıl olmasını istiyorsa öyle düşünüp, yaşamayı başarabilen harika bir hayalperestti. Salonumuzun olmayan penceresine astığı perdeyle, her sabah bize “Çocuklar salonun perdelerini açın sabah oldu!” diyerek bu kitabı yazmaktaki en büyük cesaretlendiricim oldu. Bu cümle benim hayata bakışımı… Read More İlk Kitabım : İKİ HAYAT
Gülseren Kılınç ile arkası yarın hikayeleri 