Yok Oluşun Eşiğinde – Bölüm 68

Çocukların geçirdikleri duygusal gecenin sabahında, sıra babaların eşleri ile karşılaşmalarına gelmişti. Tıpkı çocuklar gibi onlar da, eşlerinin onca zaman uyumlu davranışları ile süsledikleri sevgilerinin çiplerden kurtulduktan sonra da devam edip etmeyeceğinden endişe duyuyorlardı. İlk günün verdiği ağırlık ile bütün gece uyuyan anneler, sabah gözlerini açtıklarında çocukların yanlarında eşlerini buldular.

“Neyiniz var sizin böyle?” dedi ilk uyanan Gülşen’in annesi Hale hanım gözlerini açtığında, “Başıma bir iş geldi de bana mı söylemiyorsunuz? İkiniz birden başımdasınız? Can bir terslik mi oldu yoksa?” dedi kocasına bakarak. Kocası ile görev evliliği yaptığını, bir kızları olduğunu, iyi giden bir iletişim kurduklarını hatırlıyordu. Bu evliliğin göstermelik olduğunu da, evlendiklerinden beri kocası ile hiç yakınlaşmadıklarını da. Bu süreç içinde çok iyi arkadaş olduklarını düşünüyordu, hatta dost olduklarını ve görevlerini de başarıyla sürdürdüklerini. Birden bire hastane odası, başında bekleyen Gülşen ve Can beyi görünce, görevi aksatmalarına neden olacak bir terslik olduğunu düşündü ilk olarak. Henüz her gün sosyal merkeze gidip diğer kadınlarla vakit geçirmenin görevin bir parçası olmayacak kadar tuhaf bir rutin olduğunu fark edecek kadar düşünme fırsatı olmamıştı.

Enes’in annesi Pelin hanım, Enes’in sabaha kadar yanında beklediğini anlayınca uyanır uyanmaz ağlamaya başladı.

“Çok garip ” diyordu bir yandan ağlarken, “Buraya nasıl geldim, son zamanlarda neler oldu. Hiç bir şey hatırlamıyorum! Enes daha bir kaç gün önce küçücük bir bebekti sanki. Yiğit, başıma bir şey mi geldi benim?”

Güneş’in annesi Hayal hanım ve Lale’nin annesi Elvan hanım ise ateşleri yüksek uyandıklarından, başlarını tam kaldıramıyorlardı yataktan. İkisi de Hale hanım gibi durumlarının kötü olduğunu sanmışlardı başlarında eşlerini görünce.

Berkay’ın annesi Başak hanım ise, sabah doğru kusmaya başlamış, eşi geldiğinde de bulantıları ile boğuşuyordu.

“Yediğim bir şey dokundu kesin, siz de bir şey yok değil mi?” diye sordu eşine.

Çocukların hepsi annelerinin başlarına gelecekleri önceden bildikleri için sakindiler. Yiğit bey ve Can bey de öyle. Babaların onlarla olanlar hakkında özel konuşmaları planlamıştı ama karışımın etkisi azalmaya başladıktan sonra olmasına karar verilmişti. Çocukların yapay döllenme ile doğumu ardından, kocaları ile rahmetli Gamze hanım gibi yakınlaşan sadece Güneş’in annesi Hayal hanım ve Berkay’ın annesi Başak hanımdı. Diğerleri Gülşen’in annesi Hale hanım gibi görevlerini sürdürdüklerine inanıyorlardı. Bu konularda konuşmak çiplerin kontrolünde hiç birinin aklına gelmediği için birbirlerinin özel hayatları hakkında da bir fikirleri yoktu. Yıllardır sosyal merkezde beraber vakit geçirmişler ama günlük rutin akış dışında hiç bir şey konuşamamışlardı. Kendilerinin bile farkında olmadan geçen yirmi yıldan fazla bir süre vardı. Kusmak için sürekli lavaboya kalkmak zorunda kalında Berkay’ın annesi Başak hanım, her giriş çıkışında aynadaki yüzüne tuhaf tuhaf bakıyor, ne ara bu kadar yaşlandığını düşünüyor olsa da, garip davrandığı düşünülmesin diye eşine ve oğluna bir şey söylemiyordu.

Bir kaç gün sonra hemen hepsi toparlanmaya başladılar. Bu süre içinde çocuklar gündüz kendi işlerine odaklanıp, kısa sürelerle uyurken, babalar da her gün düzenli olarak eşlerini ziyaret etmeye devam ettiler. Çiplerin kontrolünden tamamen kurtulan sinir sistemleri yüzünden sarsıldıklarından, alınganlık, ağlama veya istemsiz gülme gibi tepkiler verseler de hepsinin normal olduğu biliniyordu. Onların çipleri yıllardır babalarınkinden daha fazla kontrol altında ve güçlü sinyaller barındırdığı için, içlerinde olduğunu bir şekilde hissetseler de, sürekli bastırdıkları duygusal tepkileri gün yüzüne birden bire çıkınca, kafaları çok fazla karışmıştı.

Onlarla ilgilenen psikologlar, yaşadıkları bu duygusal iniş çıkışlar yüzünden gerçeklerle yüzleşmeye hazır olmadıklarını söyleyince, babaların konuşmalarının belirlenen tarihten daha sonra yapılmasına karar verildi. Çiple yaşanan onca yıla dair hatırlama güçlüğü çekmeleri hepsini zorlamaya başlamış, neler olduğunu sorup dursalar da, ailelerinin böyle yanlarında olmasından çok mutluydular. Bir tek Enes’in annesi neredeyse tamamen hafızasını kaybetmiş gibiydi. Diğerleri sosyal merkezde geçen günleri, ayrı yatılan odaları, çocukların bakıcılarını hayal meyal hatırlıyor olsalar da, o hiç birini hatırlamıyordu. Yıllar önce Enes doğduktan sonrası neredeyse yok gibiydi.

Annelerin toparlanıp kendilerine gelmesi neredeyse üç haftayı buldu. Ancak bu süre içinde görev diye yaptıkları herhangi bir şey hatırlamadıkları için, sistemin onların hafızalarını sildiğinden şüphelenmeye başlayarak görevden azledildikleri için hastanede olduklarını sanmaya başladılar. Sorular ve kaygılar artınca, psikologların da onayıyla, babaların onlarla özel görüşerek, yaşananları mümkün olduğunca detaya girmeden anlatmalarına karar verildi. Her biri ile evlerde tek tek konuşmak yerine, hepsiyle birden aynı anda görüşülecek, böylece hiç birinin sadece onun başına gelmiş gibi kaygı duymasına fırsat verilmeyecekti. Çocukların, babaların ve annelerin hazır bulunduğu bir toplantı organize edildi. Diğer eşlerin zorlanacağını düşündüğü için toplantının yöneticiliğini Alper’in babası Ferhat bey yapacak, herkes kendi ailesi ile yan yana oturacaktı. Alper toplantıda bulunmak istemediği için o ekibin yeni üyeleri ile çalışmaya devam edecekti.

Toplantıya kadar geçen sürede, çocukların nasıl bu yaşlara geldiğini, çiplerin aktif olma zamanının çok yaklaşmış olduğunu şaşırarak öğrendiler. Çocukların birer proje ürünü olduklarını bilmedikleri sandıkları için onlara görevleri ile ilgili çok soru sormamışlar, konuyu sadece eşlerine fısıldamışlardı. Görevleri ile ilgili bir toplantıya neden çocukları ile katıldıklarına da anlam verememişler ve onların görev devrinin yaklaşması dolayısıyla böyle bir karar alındığını ve toplantının konusunun da bu olduğunu düşündüler.

Bu yüzden Ferhat beyin üstlendiği görev oldukça hassastı, onları daha fazla kaygılandırmadan, çiplerinden kurtulduklarını geçen yıllar boyunca neler yaşadıklarını ve neden bu aşamaya gelip, bu toplantıda olduklarını hem kurucu lideri olarak, hem de açıklaması gereken bir eşi olmadığından diğerlerinin işini kolaylaştırmak için anlatmak zorundaydı. Ferhat bey toplantı salonuna girince, Enes’in annesi hariç hepsi, Gamze hanımın acı ölümünü hatırladılar ama o an bir şey söyleyemediler.

Ferhat bey elinden geldiğince sakin ve yavaş yavaş sırayla her konuya değinerek sunumunu bir saatten fazla bir sürede tamamladığında, tüm annelerin yüzü allak bullak olmuştu. Görev için dahil oldukları kamplarda çiplendikleri ve sonrasında olanları duymak, hepsinin çalınan hayatlarının ağırlığını bir anda yüzlerine vurmuştu. Ferhat bey sustuğunda bir kaç dakika salonda çıt çıkmadı. Annelerin hiç biri çocuklarının yüzüne bakamıyorlardı. Görevleri gereği mutlu bir eş tablosu çizerken yüzlerine yerleştirdikleri gülümsemelerin tamamı silinmiş, yüz hatları gerilmiş, bir kısmının gözlerinden yaşlar akıyordu. Eşleri ve çocukları ağızlarından çıkacak ilk sözler için onların yüzüne bakıyordu.

“Bizi kullandınız!” dedi ilk olarak Gülşen’in annesi Hale hanım, “Siz bütün bunları öğrendikten sonra kendinizi kurtarırken bizim bu girdabın içinde yok olup gitmemize, çocuklarımızla aramızdaki bağların eksilmesine neden oldunuz? Neden? Nasıl yapabildiniz?”

“Hiç bir şey hatırlamıyorum” diye inledi Enes’in annesi, “Bunca yıl sadece nefes almışım meğer! Yirmi beş yaşında kocaman bir erkek evladım var, görevim gereği ona sahip olmuş bile olsam, annelik duygusunu bir kez bile hissettiğimi, onunla ne yaşadığımı hatırlamıyorum! Nasıl bir oyunun içine sokmuşlar bizi?”

“Biz de neler olduğunu çok geç öğrendik” dedi Ferhat bey diğer babalar cevap veremeyince, “Çocuklarımız bizden öne uyanmış olmasaydı bizlerde sizler gibi birer piyon olarak yaşamaya devam edecektik. Hepimiz bize söyleneni yaptık ya da yaptığımızı sandık. Sizlerin bu kadar kontrol altında tutulacağını biz de tahmin etmiyorduk. Öğrendiğimizde bunu nasıl düzelteceğimizi de bilmiyorduk. Şimdi bu yaşananların sizlere çok ağır geldiğinin farkındayız! Ancak çocuklarımızın ve ülkenin geleceği için asıl şimdi güçlü olmak zorundayız. Hepinize ihtiyacımız var. Eş olarak devam etmek istemeseniz bile, anne olarak, yoldaş olarak, yaptığımız hazırlıklara ve bundan sonraki süreçlere destek olmanızı istiyoruz!”

“Beni sevdiğini sanıyordum!” diye döküldü Güneş’in annesi Hayal hanımın dudaklarından, eşi Doruk beyin gözlerinin içine bakıyordu bu sırada. Doruk bey “Seviyorum” demek istedi ama hem herkesin içinde söylemeye çekindi hem de Hayal hanımın bakışlarından onu en azından o an ikna edemeyeceğini anladı.

“Babam seni seviyor!” dedi Güneş annesinin elini tutarak, “Ben de seviyorum! Biraz zamana ihtiyacımız var biliyorum ama o zamana sahip değiliz maalesef!”

(devam edecek)


Gülseren Kılınç ile arkası yarın hikayeleri sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir yanıt yazın