On gün sonra gönüllü olan yaşlılar, çiplerinden arınıp gruba destek olacaklar seçilmiş, işlemler gerçekleştirilmişti. Yaşlılar karışımdan sonra sanılandan daha kolay toparlanmış, yeni çiplerin yüklenmesi ile de sarsılmadan yeniden ayağa kalkmışlardı. Yine de doktorlar onları gözetim altında tutmaya devam ediyordu. Yaşlıların durumu kaldırıp, kaldıramayacağı gözlemlendikten sonra nihayet sıra annelerin çiplerinden arınmasına gelmişti. Kurucu görevlerinin yeni nesle devredilmesinden önceki altı hafta hem babalar hem de çocuklar için annelerle neredeyse ilk kez gerçekten ilişki içinde olacaklarından duygusal ve heyecan verici bir süreç olarak bekleniyordu. Hemen hepsi eşlerine aşık olan babalar, evlatlarından sonra eşlerini de kurtaracak olmanın sevincini yaşasalar da, bunca zaman onların çipin kontrolü altında çocuk sahibi olmaları, onlarla anne-çocuk bağını tam olarak kuramamış olmaları ve tabi ki karı koca olmanın anlamını kaybetmiş olmaları sonucu nasıl yüzlerine bakacaklarını bilemiyorlardı. Hepsinin hayatlarından iradeleri dışında yıllar çalınmıştı.
Yaşlılar ve gençlerin hastanede ayrılan özel bölümde süreçlerini tamamlamalarının ardından sıra annelere geldiğinde, hepsi onların çiplerini yüklenecek olan diğer yaşlılarla birlikte hastaneye alındı. Oraya giderlerken bile nedenini niçinini sorgulamamış, sistemin rutin sağlık kontrollerinden birine gireceklerini düşünerek güle oynaya gelmişlerdi. Onlar için seçilen yaşlılar çiplerin yüklenmesini beklerken, anneler de Gülşen’in artık hastanede çoğaltılabilen karışımından içtiler. İlk duygusal tepkilerinin ne olacağı tam kestirilemediği için iki psikolog da hazır bekletildi.
Bu süreç annelerini çoktan kaybetmiş olan Alper ve Zuhal için de oldukça duygusaldı. Kendi annelerine tanınmayan bu hakkın şimdi dostlarının anneleri tarafından kullanılmasına hem seviniyor hem de hüzünleniyorlardı. Onlar dışında gruptaki herkes bu süreç yaşanırken annelerinin yanında olmak istediklerinden hastanede refakatçilik yapacaklardı. Ferhat bey, Alper ile hâlâ yakınlaşma ve konuşma fırsatı bulamamış, grubun kalanı hastanedeyken, oğlunun kafası dağılsın diye kurucularla beraber, çalışması için ona görevler vermişti.
Annelerin çiplerden arındırılmasından önce diğer şehirler hakkında tüm bilgiler derlenmiş, şehir dışına çıkacak grubun kalabileceği yerler tespit edilmiş, gerekli donanımın hazırlanmasına başlanmıştı. Çiplerinden yeni kurtulan ekibin eğitilmesi işi Güneş, Alper ve Lale’ye verilmişti. Onların hastanede kalacakları süre içerisinde bu yeni ekiple Alper ilgileniyordu.
Onlara baştan sadece ülkenin güvenliği için özel bir göreve seçildikleri söylenmiş, toparlanıp, hastaneden çıkışlarının ardından ise, yaşananların iç yüzü olduğu gibi anlatılmıştı. Çoğunluğu 25-35 yaş aralığında olan yeni ekiptekiler, bunca yıl yaşadıkları tüm hayatın kurgulanmış bir düzen olduğunu duyduklarında neye uğradıklarını şaşırmışlar. Alper onlara detayları verdikçe içlerinde yükselen öfke ve şaşkınlık daha da artmıştı. Ailelerini ve şehirdeki herkesi bu durumdan kurtarmak için her görevi üstlenmeye gönüllülerdi. Seçilenler de kurucuların çocukları olmadıkları halde Engin gibi iyi eğitim almış donanımlı kişilerdi. Bir kısmı şehirde belirli görevlerde çalışmaya başladıklarından yerlerine de yenileri ayarlanmıştı. Yaklaşık yirmi kişiden oluşan ekibin yedi tanesi, şehir dışına gidecek ekip için eğitilecekti. Böylece Lale, Enes, Engin ve Berkay ile birlikte şehir dışına gidecekler on bir kişiydiler.
Merkez, Can Bey’in, Yiğit Bey’in ve Enes’in çiplerini taşıyan bitkisel hayattaki hastalardan da, yeni ekibin yerine çiplenen yaşlılardan da şüphelenmemişti. Yaşlılar, şehir kurulduğundan beri yaşadıkları hayatın kurgusal bir düzen olduğunu duyduklarına gençlerden daha duygusal tepkiler vermişler, Sonrasında ülkelerinin kurtuluşu için benzer çiplerin yüklenmesine ses çıkarmamışlardı. Kurucuların yerine çiplenen yaşlılar, görev devri yapıldıktan sonra sıkı gözetim altında korunacaktı. Merkezin kurucuları devre dışı bıraktıktan sonra, onları tamamen etkisiz hale getirmek isteyebileceği öngörüsü üzerine bu karar alınmıştı. Doruk beye göre kurucuları ilk aşamada kolayca gözden çıkarmak istemeyebilirlerdi, ne de olsa onlar şehirlerin kuruluşundan bu yana pek ok tecrübe ve bilgi sahibi olmuşlardı. Merkezden yönetilen yeni nesil kurucuların en azından görevlerini tam olarak yerine getirebilene kadar eski kuruculara ihtiyaçları olduğu düşünülebilirdi. Elbette onların yaşadığı şehirde eski ve yeni nesil kurucuların aynı kişiler olduğunu bilmeyecekler. Bu durum onlara diğer şehirlere göre avantaj da sağlayacaktı.
Merkezin yeni nesil kurucularla ne tür değişiklikler yapacağını zamanla öğrenecekleri için her şeye hazırlıklı olmaya çalışıyorlardı. O zaman geldiğinde babalar yeni nesil kurucuların yerine merkezin kontrolünde olacağından tüm sistemlerin Alperlerin yeni kurmaya başladığı güvenli alandan izlenebilmesi gerekiyordu. Bu yüzden daha önce mağaraya babalarını izlemek için kurdukları sistemlerin daha donanımlı ve gelişmiş olanlarını, kontrol odası, mağara ve atölyenin altındaki çiplerin saklandığı odaya kurmaya başlamışlardı.
Hazırlıklar tüm hızıyla devam ederken, annelerin karışımı içtiği ilk gece hastanede duygusal anlar yaşanmaya başladı. Karışımın etkisi ile halsiz düşüp, ağrı ve ateş çekmeye başlayan anneler, gün sona ermeden, çocuklarının yanlarında kalıyor olmasına duygusal tepkiler göstermeye başladılar. Sanki onları ilk kez görüyormuş gibi yüzlerine dikkatle bakıyor, kaçırdıkları onca şey olduğunu henüz bilmedikleri için kafaları karışmış hissediyorlardı. Onlara sağlık taramaları sonucu gerekli görülen aşıların yapıldığı ve bu aşıların bağışıklık sistemini güçlendirmek için önce biraz sarsacağı söylenmişti.
“Senin bu kadar büyüyüp, güzelleştiğini daha önce nasıl fark edemedim?” dedi Güneş’in annesi. Güneş’in göz pınarlarında biriken yaşların, onun geçirdiği bu geçici rahatsızlık yüzünden olduğunu sanıyor, “Merak etme kızım, o kadar da kötü değilim” diyordu sürekli.
Gülşen, Lale ve Berkay’ın annelerinin odalarında da benzer diyaloglar geçiyordu. Lale’nin annesi, kızının örgülerini seviyor, ona ne kadar yakışmış olduğundan bahsediyordu. Sanki daha önce Engin ile buluşmaya gideceğinde örgülerini artık açması gerektiğini söyleyen kadın o değildi. Engin ile buluşmaları hatırladığından onunla ilişkisinin nasıl gittiğini de öğrenmek istiyordu. Nasıl olmuşsa onca zaman olanlar aşıların etkisinden olsa gerek aklından uçup gitmişti. Lale sevgiyle gülümsüyordu annesine ve Engin ile çok iyi anlaştıklarını anlatıyordu. Yakında şehirden ayrılıp gideceğini düşündükçe de gözleri doluyor ama annesine bir şey diyemiyordu. Çipli hallerinde bile anne ve babasıyla her zaman iyi anlaşan Gülşen ise çok mutluydu.
O ilk geceye en gergin giren ise Enes’ti. Kimseye söylemese bile annesinin çipin etkisinden çıktığında bile onu sevmeyeceğinden korkuyordu. Babası onu çok şaşırtmıştı aslında ama yine de yıllardır yaşananlar kalbinin bir tarafında hep acı içinde beklediği için, annesi hakkında fazla umutlanmak da istemiyordu. Annesinin sinir sistemi diğer annelere göre en fazla etkilenendi. Yiğit bey isterse o gece kendisinin kalabileceğini söylese de, Enes yakında şehirden ayrılacağı için hiç değilse annesinin çipinden arınma sürecinde yanında olmak istediğini söylemişti. Normalde de ekstra sakinleştiriciler kullandığı için sabah vurulan aşıların ardından Pelin hanım derin bir uykuya daldı. Ancak akşam üzeri yeniden gözlerini açtığında Enes’i baş ucunda beklerken görünce şaşırdı ve emin olmak için gözlerini kısarak yeniden baktı. Çoğunlukla Enes’i kıracağı zaman yüzünün aldığı bu hâl, Enes’i anında germeye yetti. Oturduğu koltukta toparlanıp, annesinin çipinden kurtulduktan sonra söyleyeceği ilk sözleri beklemeye başladı.
“Enes! Oğlum sen ne yapıyorsun burada?” dedi Pelin hanım, “Ben niye burada yatıyorum, başım felaket ağrıyor!”
“Merak etme!” dedi Enes, sesini kontrol etmeye çalışarak, “Aşıların yan etkileri olduğu için sizi biraz gözetim altında tutacaklar, ben de bir ihtiyacın olursa diye yanında kalayım istedim.”
“Senin yüzün mü solmuş? Sen de mi hastasın yoksa? Bu aşılardan sana da vursunlar söyleyeyim” diyerek uzanıp elini Enes’in yanağına koyduğunda, Enes hıçkırarak ağlamamak için kendini zor tutuyordu.
“İyiyim merak etme, odanın ışığından herhalde!” diyebildi zorla ve elini annesinin yüzünde duran elinin üzerine koyup, boğazına düğümlenen ağlama isteğini bastırmaya çalıştı.
“Kafamın içi karmakarışık!” dedi Pelin hanım, “Sanki yıllardır uyuyormuşum da yeni uyanmışım gibi!”
“Öyle de denebilir!” dedi Enes, annesi ile yeni baştan başlayabileceklerini hissediyordu o an ama birlikte geçirecekleri vakit çok sınırlıydı. Babasından sonra annesinin de bakışlarında sevgiyi görmek onu sandığından daha fazla sarsmıştı. Bunca yıl, sevilebilecek bir çocuk olmak varken, sistemin saçmalıkları yüzünden, acı içinde büyümüştü. Hastanedeki o ilk gece, onlardan çalınan onca yılın, güzel geçebilecek bir çocukluğun, her şey farklı olsa nasıl biri olabileceğine dair sorularla dolu zor ve duygusal bir gece oldu.
(devam edecek)
Gülseren Kılınç ile arkası yarın hikayeleri sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.