Yok Oluşun Eşiğinde – Bölüm 66

Çocuklar o gün akşama kadar diğer şehirler hakkındaki bilgiler incelemeye devam ettiler. Görünüşe göre yakın şehirlerin kurucularının çocuklarının az bir kısmı ile aynı okullarda okumuş olmalarına karşılık herhangi biriyle arkadaşlık etmemişlerdi. Toplam elli şehirde, kendileri dahil üç yüz genç görevlerini devralmak üzere yetiştirilmiş, bekliyorlardı. Bu üç yüz gencin yaklaşık yirmi tanesi devir tarihi gelmeden önce yirmi beş yaşlarını tamamlamış oluyorlardı.

“Bu kadar sistematik bir şekilde, kurucuların seçilmesi, evlendirilmesi ve çocuk sahibi olmalarının sağlanmasına inanamıyorum” dedi Güneş, “Düşündükçe bu sistemin iğrençliği midemi bulandırıyor. Hepimiz genetik, karakter ve eğitim olarak denk olacak şekilde özel olarak seçilmiş anne babalardan dünyaya gelmişiz. Resmen kendilerine dünyayı yönetmek için bir üstün ırk tasarlamışlar.”

“O da yetmezmiş gibi bunu öyle güzel pazarlamışlar ki her ülkeye, kimse gelecekte doğacak böyle bir tehlikeden şüphelenmeyip, vatana hizmet ediyorum coşkusuyla gönüllü dahil olmuş. Yine de en azından bu üstün ırka dahil olduğumuza sevinmeliyiz sanırım. Aksi durumda şu an başardıklarımızın hiç birini yapacak gücümüz ve donanımız olmayacaktı” diye yanıtladı Alper

“Bunun bir lanet olduğunu düşünüyorum ben!” dedi Lale.

“Üstün ırka yardım etmek için seçilen sıradan insan olarak burada olmaktan mutluyum” diyerek gülümsedi Engin, o sırada gözleri yine Lale’deydi.

“Çokta sevinme istersen nihayet sen de bir proje çocuğusun, tek farkın kurucu bir baban olmaması” dedi Lale ama o da gülüyordu bunu söylerken.

“Annelerimize gelmedi mi sıra daha?” dedi Enes sabırsızlandığını belli ederek, mağaradaki işler bittikten sonra babasının yanına dönüp durumuna bakmak istiyordu.

“Evet en önemli kısmı sona bıraktık!” dedi Alper, kendi annesini kurtaramamış olmak içini yeterince acıttığı için asıl halletmek istediği en önemli meselelerden biri buydu.

“Onları çiplerinden kurtarsak bile, çipin sinir sistemlerinde meydana getirdiği tahribatı toparlamak kolay olmayacak!” dedi Gülşen. Aslında orada bulunanlar arasında belirgin bir şekilde olumsuz etkilenen Enes’in annesi vardı sadece ama arkadaşını üzmemek için doğrudan onun ismi üzerinden konuşmak istememişti.

“Ben gittiğimde anneme sahip çıkmanız gerekiyor!” dedi Enes, “Babamın da ona bir faydası olmayacak bizim çiplerimiz aktif olduktan sonra, anneme bakışı nasıl olacak hiç emin değilim. Biraz tuhaflaşacak her şey.”

“Evet sadece bu nedenden bile annelerimizin çiplerini etkisiz hale getirmemiz gerekecek. Babalarımız bizim çiplerimizle yeniden aktif olacak. Normal koşullarda listelerden de göründüğü gibi görevi devralacak kurucu çocuklarının hepsi bekar. Babalarımız bizim görevlerimizi yürütürken evlilik sorumluluğunu taşımıyor oldukları varsayılacak” dedi Berkay.

“Doğru!” dedi Gülşen, “O zaman anneleri de diğer çipsizlerle birlikte bizim ekibe katacağız ve sanırım sahiden annemiz olacaklar artık!” diyerek gülümsedi arkasından.

“Neyse benim uzakta olmam iyi olacak yine de! Annemin çipsizken nasıl biri olacağını görmeyi yüreğimin kaldıracağını sanmıyorum!” diye mırıldandı Enes.

Alper gidip sarıldı arkadaşına, “Merak etme, onlar bize emanet olacak. Annenle içinde barış ilan etmenin zamanı geldi, babana yaptığın gibi. Yaşadıkların onların gerçek karakterlerinin sonuçları değildi biliyorsun!”

“Dışarıda bunu düşünecek zamanım olur mu bilmiyorum ama yine de giden olmaktan mutluyum galiba!”

“Annelerimizi çipsiz bırakma kısmını çipsizleştirilmek ve bize destek olmak için seçilenlerle aynı süreçte halledelim madem!” dedi Güneş, “Böylece karışımı içtikten sonraki bakımları hep beraber hallolmuş olur. Sizler de gitmeden çipsiz annelerinizle az da olsa biraz zaman geçirebilirsiniz!”

Enes gözlerini devirdi bir şey söylemedi. Engin’in annesi en azından şimdilik çipsizleştirilenler arasında yer almayacaktı. Gidecekler arasından bu duruma sevinen bir tek Berkay ve Lale kalıyordu. Kalanlardan ise Alper ve Zuhal’in zaten böyle bir şansı olmayacaktı.

“Bu kadınların da ne şansı varmış arkadaş!” dedi Lale, “Evlendikten sonra çipin kontrolünde kalmış, çocuk verdikleri adamlarla gerçek bir ilişki yaşayamamışlar. Şimdi çiplerden kurtulup, en azından çocuklarına kavuşacaklar ama bu defa da kocaları bizim yerimize çipleneceği için onları iyice kaybedecekler!”

“Biz böyle olmayacağız!” diye çıkıverdi Engin’in ağzından ama herkes durumun gerçekten ne kadar dramatik olduğunu düşündüğü için kimse gülemedi. Onlar kendi hayatlarını bu sistemden kurtarmak için yola çıkmışlardı ama aslında anne ve babalarının neredeyse tüm hayatları ellerinden çalınmıştı ve şimdi kurtuluş mücadelesi verirken bile en büyük fedakarlığı yine onlar yapmak zorunda kalıyordu.

“Babalarımızı tam bulmuşken kaybedeceğiz!” dedi Gülşen, “Oysa ben babamın bu halini daha çok sevmiştim!”

“Umarım zamanla bunun da bir çaresini buluruz!” dedi Alper, “Fazla duygusallaştık sanırım. İsterseniz bu günlük bırakalım. Bizim de biraz duygularımızı yaşamaya ihtiyacımız var.” diyerek Güneş’e baktı. Öyle uzun zamandır baş başa kalmamışlardı ki, şimdi ortalık biraz olsun sakinken, bundan faydalanmak istiyordu.

“Ben de gidip babamla ilgileneyim” dedi Enes.

Hepsi yavaş yavaş toparlanırken, Engin’de, Alper gibi bu fırsatı değerlendirmek istiyordu.

“Biz de biraz takılalım mı?” dedi Lale’nin yanına gidip, Lale elinde olmadan Güneş’e baktı. Arkadaşı çoktan aşkına sarılmıştı bile. Engin’e olan güvensizliği çoktan kaybolup gitmişti. Anneleri onları ilk buluşturduğunda, yaşadığı heyecanı hatırladı. Onu kullanmak için gitmişti ama yine de kalbinin ona ısınmasına engel olamamıştı. Sona her şey öyle bir üst üste gelmişti ki, birbirlerine yakınlaşacak fırsatları hiç olmamıştı, birlikte ormanda geçirdikleri o tek geceden başka.

“Takılalım!” dedi gülümseyerek ama yüzünün hafifçe kızardığını fark edince arkadaşları fark etmesin diye başını öne eğdi.

Berkay hafifçe Engin’in omuzuna vurup, geçti yanlarından. Gülşen de babasının hasta haliyle tüm gün yorulduğunu düşünüyordu, eve gidip, işleri bittiyse onunla vakit geçirecekti. Hep birlikte çıktılar mağaradan. Alper ve Güneş önceden altına oturup sohbet ettikleri ağacın altına yöneldiler. Diğerleri evlerine gitmek için şehre doğru yürürken, Engin bu defa çekinmeden Lale’nin elinden tutup, ormanın bir başka köşesine doğru çekti onu. Artık onların da baş başa sohbet edebilecekleri bir ağaçları olmalıydı. Sosyal merkezde vakit geçirmek zorunda değildirler başlardaki gibi.

Alper ve Güneş ağaçlarının altına sarmaş dolaş oturduklarında hava henüz kararmamıştı ama kışın serinliği hissediliyordu.

“Buraya son geldiğimizde her şey ne kadar farklıydı” dedi Alper, Güneş’in saçlarını koklayarak, “O günleri özlüyorum sanırım”

“Geleceğimizi değiştirdik” dedi Güneş, “Daha da iyi günler görmek için! Anne babalarımızın ödediği bedellere baksana, biz hiç değilse gerçekten birbirimizi seçtik değil mi? Bundan sonra da ne olursa olsun hep birlikte olacağız!”

“Evet” dedi derin bir iç geçirerek Alper “Ama bir daha ne zaman o kadar huzurlu olabileceğiz gerçekten bilmiyorum!”

Güneş sokuldu ona doğru biraz daha ikisi de konuşmadan oturdular bir süre. Birbirlerinin sıcaklığını, o sıcaklığın hissettirdiği güveni özlemişlerdi. Artık sistemin çarkları arasında yok olan gençler olmayacaklardı. Kurtulamamış olsalar neye dönüşeceklerini de henüz kavuştukları ve bağ kurdukları babalarını seyrederek göreceklerdi. Annelerini kurtarabilseler bile hiç bir zaman hayal ettikleri gibi bir aileleri olmayacaktı. Annelerinin çiplerden kurtulup, her şeyi babaları gibi öğrendikten sonra ne hissedeceklerini bilmiyorlardı. Her anlamda ilişkileri farklı boyutlara taşınacaktı. Çipler yüzünden gerçek karakterlerini hiç bilmedikleri anneleri ile yeniden tanışacaklardı. Diğer şehirlere sızmak için bilinmeze giden arkadaşlarına içeriden ne kadar destek olabileceklerini, onları bir daha ne zaman görebileceklerini de bilmiyorlardı. Çok yok kat etmişlerdi ama yol onları ardı arkası kesilmeyen belirsizliklere sürüklemeye devam ediyordu.

“Sence çipleri ilk fark ettiğimiz zaman karşımıza böyle devasa bir güç çıkacağını bilseydik, yapmaya cesaret edebilir miydik?” dedi Güneş.

“Sence?” diyerek güldü Alper.

“Sanırım yine de aynı şeyleri yapardık!” dedi Güneş.

“Yapardık!” dedi Alper ve onun göğsüne sokulmuş yüzünü çenesinden kaldırarak yaklaştı ve dudaklarını birleştirdi onunkilerle. Uzun zamandır yaşadıkları en güzel andı yaşadıkları.

(devam edecek)


Gülseren Kılınç ile arkası yarın hikayeleri sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir yanıt yazın