O sırada Ferhat beyin evleri taraması gönderdiği için adamlardan biri heyecanla içeri girdi. Enes’i görünce kısa bir tereddüt geçirdi ama sonra Ferhat beye dönüp, “İki evde varmış efendim” dedi ne kadarını açması gerektiğini bilemeyerek.

“Diğer evlere yerleştirmedik” diyerek konuya açıklık getirdi Enes

“Tamam teşekkür ederim. Şimdilik kalsınlar müdahale etmeyin” dedi Ferhat bey, “Yakında yeniden ihtiyacımız olabilir”

Teknik eleman başıyla onayladı ve Ferhat beyden izin alarak mağaradan ayrıldı. İkinci çip sinir sistemine tutunmadığı için Yiğit beyin durumunda bir değişme yoktu henüz. Güneş, Berkay ve Can bey kontrol odasında çalışmaya devam ediyorlardı.

“Eğer” dedi Ferhat bey çocuklar bir çözüm bulurlarsa kontrol odasının olduğu bölmeyi gözleri ile işaret ederek, “Hepimiz Yiğit’in yaptığını yapacak mıyız?”

“Ben hazırım” dedi Lale’nin babası Arda bey, “Bizim kimseye bir faydamız olmadığı açık, sadece sistemin buyruklarını yerine getirdik ama belki de bir pazarlık şansı veya talep şansımız olabilirdi. Bunu hiç düşünmedik ve sadece kurallara uyduk”

“Nasıl bir pazarlık şansı?” dedi Doruk bey, “Evet ben de kızımı kurtarmak için onun çipini yüklenmeye razıyım ama karşımızda koskoca bir güç var. Bu sistem tüm dünyada ve ülkedeki diğer şehirlerde uygulanıyor. Neler olduğunu, neler yaşandığını bilmiyoruz bile. Biz küçücük bir şehir olarak, kendi insanlarımızın güvenliğini de koruyarak nasıl bir pazarlığa girebiliriz, yok edilme riskini göze alarak!”

“Sistemin kurallarına uyuyor gibi gözükmek en doğrusu” dedi Soner bey, “Şimdilik demek istiyorum. Yani Enes’in çipi aktif olduğunda ve umuyorum Yiğit zarar görmeden bundan kurtulduğunda zaten üzerimizdeki baskının bir kısmı kalkacak. Çocukların tamamının çipleri aktif olma zamanı gelene kadar da bir çözüm üretmek zorundayız. Şimdi önemli olan Yiğit’i kurtarmak, yaptığı bir kahramanlık gibi gözükse de ona bir şey olursa, hem kendi çipi, hem de Enes’in çiği yine pasif kalacak ve bunu açıklamak zorunda kalacağız!”

“Doğru” dedi Ferhat bey, “Çocuklarımız için bu fedakarlığı yapalım ama bir de böyle bir tarafı var. Ayrıca bunu aşmayı başarsak bile bütün şehri de korumak zorunda kalacağız.”

O sırada Yiğit beyin durumunu merak ettiği için toplantı alanına dönen Güneş duydu bu son konuşmaları.

“Yiğit amcanın çipini kontrol edemiyoruz” dedi önce, “Diğer çipin aktif olmasına da bir kaç saat kaldı ve sonuçları öngörme şansımız hâlâ yok. Sonuçta bu çiplerin aktif görünmesi için canlı bir sinir sistemine tutunması gerekiyor. Çipin tutunduğu sistemin bir insana ait olup olmadığını anlaşılması mümkün gibi görünmüyor”

“Ne demek istiyorsun?” dedi babası Güneş’e.

“Demek istiyorum ki, Can amca Enes için yeni bir çip aktarımı yapıyor, Yiğit amcayı kurtarmak için de Gülşen’in karışımından içirmek zorundayız. Bu iki çipi de vücudundan atacak, yani ikinci çip tutunamadan önce. Can amcanın çipi de bir süre sonra pasif görünmeye başlayacak, Yiğit amcanınki de. Epeyce tartıştık ve inceledik ve kabul ederseniz şöyle bir önerimiz var! Yoksa bununla baş edemeyeceğiz!”

“Nedir?” dedi Ferhat bey, “Zamanımız daralıyor”

“Kayıtlardan kontrol ettik, şehirde bitkisel hayatta olduğu tespit edilen beş hasta var. Bu hastalar makinelere bağlı, bilinçsiz olarak yaşama tutunuyorlar. Çiplerin onlar üzerinde bir etkisi olmayacak.”

“Bitkisel hayattaki hastaları mı çipleyeceğiz yani? Bunu ailelerinin ve kendilerinin izni olmadan yapamayız!” dedi Doruk bey, “Bu durumdan da kimseye bahsedemeyiz! Ayrıca onların da aktif çipleri olduğunu hatırlatmak istiyorum, ne kadar bitkisel hayatta da olsalar bu onların yaşamını tehlikeye atmak olmaycak mı?”

“Onların çipleri sizinkiler gibi değil!” dedi Güneş, mevcut çiplerini Can amca pasif duruma getirecek, sinir sistemine bağlı bile olsalar yirmi beş yaşın altındakiler gibi aktif olmayacak. Biz ikinci çipleri yükleyip aktif etiğimizde ise, Yiğit amca, Can amca ve Enes’in çipleri kısa zamanda aktif gözükmeye başlayacak. Yani Yiğit amcanın yaşadığı riski yaşamayacaklar! Çiplere dışarıdan müdahale edilmek istense de sonuç alınamayacak! Korkarım bunu izin almadan yapmak zorundayız. En azından şu anı kurtarmak için!”

Herkes dönüp, Ferhat beye baktı, bu kararı onun vermesi gerekiyordu. Daha doğrusu oylamaya sunması.

“Can bu kararı onaylıyor mu?” dedi Ferhat bey Güneş’e bakıp.

“Başka çaremiz yok!” dedi Güneş, “Fazlasını yapamıyoruz maalesef! Enes’in çipinin aktif gözükmesi beş altı saat daha gecikmiş olacak ama hiç değilse bu gün çözülmüş olur. Can amca Yiğit amcanın, kendisinin ve Enes’in çipleri için yükleme yapıyor şimdi. Tabi yüklenen çipler kurucuların çipleri ile aynı olmayacak ama bunu fark etmeleri için şimdilik bir neden yok! Aktif oldukları ve müdahale etmek istemedikleri sürece dikkat çekmez diye düşündük”

Ferhat bey masada oturanlara baktı, “Hepiniz onaylıyor musunuz? Vakit daraldığı ve elimizde başka çözüm olmadığı için harekete geçmek zorundayız!”

Herkes başını sallayınca, “Tamam” dedi, “Karışım nerede? Yiğit’e içirelim hemen!”

Gülşen, karışımı Güneş ve Berkay ile gönderdiği için, Güneş cebindeki küçük şişeyi çıkarıp, gösterdi, “Can amcanın yaşadıklarını yaşayacaksınız!” dedi Yiğit beye doğru uzatırken.

Yiğit bey oğluyla göz göze geldi o an, Enes başını salladı “İç lütfen!”

Yiğit bey, Güneş’in uzattığı şişeyi aldı “Bu hasta insanların çiplenmesi işe yarayacak mı gerçekten? Emin olduktan sonra mı içsem?” diye sordu tereddütlü bir sesle.

“O zamana kadar ikinci çipin aktif olacak? Seni kurtaramayız!” dedi Enes kararlı bir sesle, “Şimdi içmek zorundasın!”

Can bey ve Berkay da kontrol odasından çıkıp geldiler, “Tamam çipler aktarılıyor, karar verdiniz mi?” diye sordu Can bey, sonra Yiğit beyin elindeki karışımı görünce, “En doğrusu, başka yolu yok!” diye mırıldandı. Yiğit bey kapağı açıp şişeyi kafasına dikti.

Çiplerin aktarımı bittikten sonra çocuklar hâlâ şehirde arandıkları için, Can bey ve Arda bey hastaneye gitmeye karar verdiler, Ferhat bey onlara tüm kurucuların imzalarının yer aldığı ACİL kodlu bir talimat hazırlayıp verdi. Kimseye açıklama yapmadan, çipli sıvılar doğrudan seruma karıştırılıp, hastalara verilecekti. O sırada Berkay ve Güneş, seçilen hastaların mevcut çiplerini etkisiz hâle getireceklerdi kontrol odasından.

“Artık arama talimatını da geri çekmenin vakti gelmedi mi?” dedi Soner bey, “Çocukların rahatça evlerine dönmeleri gerek! Daha konuşup karar verecek çok fazla şeyimiz var!”

“Doğru!” dedi Ferhat bey, “Aklım durdu artık gerçekten, Doruk sen talimatları ver, çocuklarına aranmasına dair tüm emirler durdurulsun. Artık hepiniz evlerinize dönebilirsiniz!” dedi sonra Berkay, Enes ve Güneş’e bakıp.

Telsizle ormanda onları dinleyenlerin arasında bir sevinç dalgası dolaştı. Sonunda babalarla iş birliği yapma aşamasına gelmişler ve onları ikna etmeyi başarmışlardı. Bu gün mağarada yaşananlar artık karşılıklı birbirlerine güvenmeleri gerektiğini hepsinin kabul etmesine neden olmuştu. Kurucuların tamamının aynı fikirde olmasını hiç beklemiyorlardı ama bugün yaşananlar ortaya çıkarmıştı ki, onlar uzun süredir olanların rahatsızlığını duysalar da, ellerinden bir şey gelmediği için birbirlerine bile itiraf edememişlerdi.

Bundan sonra yapılacak olan, kurucuların görev devrinin başarıyla gerçekleştiğine merkezi inandırmak ve sonrasında tüm şehrin güvenliği için ne yapacaklarına karar vermekti. Çiplerin aktarımı devam ederken, Alper’in kararı ile ormanda bekleyenler de mağaraya döndüler. İçeri ilk giren Zuhal oldu.

Ferhat bey kızına sarılırken göz yaşlarını tutamadı. Arkasından giren Alper ile göz göze geldiklerinde ona kollarını uzattı.

“İyiyim!” dedi Alper sadece.

Arda bey, “Canım kızım seninle gurur duyuyorum” diyerek Lale’ye sarıldı hasretle. Babası o sırada mağarada olmayan Engin dışında herkes babasının yanındaydı.

Soner bey, “Babanı arıyorum şimdi” dedi etrafındaki sahneye bakarak iyice duygulanan Engin’e, “Bu gün iki evladına birden yeniden kavuşmuş olacak Ufuk bey, az kalsın kardeşini çipliyorduk Enes’in yerine!”

Gülşen, babasının durumunu kontrol ediyordu, sonradan gönderdiği ilaçlar işe yaramıştı, “Sağ ol kızım! Sağ ol! ” diyordu Can bey sürekli, “Merak etme iyiyim”

Çiplerin aktarımı tamamlanır tamamlanmaz, Can bey ve Arda bey, talimatla hastaneye gittiler, diğerleri onlardan “Tamamlandı” haberi gelene kadar mağarada bekleyeceklerdi. Herkesin çocuğuyla konuşacak bir sürü şeyi vardı ama bugünü tamamlayıp, eve gidinceye saklıyorlardı.

“Annelerimizin de karışımı içmesini istiyorum” dedi Enes babasına bakarak, “Önce onları kurtaralım”

(devam edecek)