“Zaten bizimle konuşmak istiyorlar” dedi Enes, “Ben şimdi gideyim, ne diyeceklerse bana desinler. Babamın yanında olmak istiyorum”

“Ya seni alıkoyarlar ve çiplerlerse ne olacak, güvenebilecek misin?” dedi Gülşen

“Babamın benim için yaptıklarından sonra güvenmem gerekmez mi, aynı şey senin baban için de geçerli! Hep birlikte karşılarına çıkmak riskli olur zaten. Madem istiyorlar ben giderim”

“Emin misin?” dedi Alper, onların eve dönüp dinlendiklerini umarak konuşmaları ile vakit kaybedene kadar Enes’in şimdi gitmesi mantıklı olabilirdi. Ayrıca Yiğit beye gerçekten bir şey olursa, Enes bunun vicdan azabını ömür boyu taşırdı.

“Evet” dedi Enes.

“Tamam git!” dedi Alper, “Mağaradan başka yere gitmemeye çalış, gitmek zorunda kalırsan telsizini kapatma!”

“Tamam!” diyerek Berkay’la bakıştı bir an Enes ve fırlayıp mağaraya doğru koşmaya başladı.

Herkes nefesini tutmuş Enes girince mağarada olacakları bekliyordu.

“Hepimiz Berkay’ın yanına gitsek iyi olacak sanırım!” dedi Alper’in sesi, “Görünmemeye çalışarak yerlerinizden ayrılın ve Berkay’ın yanında buluşalım! Bir arada olursak daha rahat konuşuruz. Dikkatli olun”

Alper’in söylediklerini duyar duymaz hepsi ayrıldılar yerlerinden ve Berkay’ın yanına gitmek için ağaçların arasına saklanarak harekete geçtiler. Alper herhangi bir terslik olursa, her şeyi göze alıp, mağaraya dalmayı ve Enes’i oradan çıkarmayı planlıyordu kafasında.

Can beyin eve gidecek hali bile kalmadığı için Arda bey ona eve kadar eşlik etmeyi teklif ediyordu o sırada. Ferhat bey ve Doruk bey Yiğit beyle kalacaklardı, en ufak bir kötüleşme gördükleri anda onu hastaneye götüreceklerdi ama orada da yapılacak bir şey olmadığını zaten biliyorlardı. Soner bey Berkay’ın da eve sistem kurduğundan şüphelendiği için gidip konuşmayı deneyecek ve sonra mağaraya geri dönecekti.

Can bey ve Arda bey mağaradan birlikte çıkmaya hazırlanırlarken, Enes nefes nefese kapıdan girince hepsi donup kaldılar.

“Enes!” dedi Yiğit bey

“Baba!” diyerek gelip ona sarıldı Enes hemen, “Neden içtin o sıvıyı? Bu çok tehlikeli!”

“Bizi dinliyor muydunuz?” dedi Ferhat bey, “Burayı da mı buldunuz!”

“Sandığınızdan çok daha fazlasını biliyoruz” dedi Enes

“Diğerleri nerede?” diye sordu Lale’nin babası Arda bey heyecanla, “Hepiniz iyi misiniz?”

“Hepimiz gayet iyiyiz!” dedi Enes babasının ellerini tutmuştu, “Babamı kurtarmamız gerek, iki aktif çipi sinir sistemi kaldırmaz!”

Can bey yeniden sandalyeye çöküp kalmıştı, “Gülşen bir şey yapamaz mı?” dedi zorla konuşarak.

“İkisi birden etkisiz olur o zaman!” diye yanıtladı Enes

“Sen çocuklarla konuşuyor muydun?” dedi Ferhat bey, “Can bize söylemediğin başka ne var acaba?”

“Biz onu kaçırdık!” dedi Enes, “Onun bir suçu yok! Çiplerden kurtulmak için Gülşen bir sıvı yaptı, biz, hiç birimiz artık çipli değiliz! Yakında Can amca da çipsiz olacak, hasta falan değil!”

Can bey başını salladı onu onaylayarak, “Kızım bir karışım üretmiş, çocuklarla iş birliği yapmak zorundayız! Güneş’in bir çözümü yok mu?” diye sordu arkasından tekrar Enes’e

“Hayır şimdilik yok!” dedi Enes, “Bilmediğiniz çok şey var, Engin’in de ikinci bir çipi vardı.”

“Ne? Niye? O kurucu bile değil?” diye sordu Arda bey

“Yurt dışına gönderdiğiniz çocuklara ikinci bir çip takmışlar, sizi ayakta uyutmuşlar bunca zaman!” diye yanıtladı Enes sesi artık iyice gergin çıkıyordu.

Berkay’ın yanına gelen diğerleri artık duyabiliyorlardı konuşulanları doğrudan.

“İnşallah bir delilik yapmaz bu çocuk” dedi Lale endişeyle.

“Ne yapabilir ki?” dedi Güneş, “Hiç birimizin elinden bir şey gelmiyor!”

Enes şimdilik telsizin olduğunu fark etmesinler diye onları duysa da ses veremiyordu.

“Sistemden kurtulmak için o çipi birine yüklemek zorundalar!” dedi Alper, “Çipi birinin bedeninde olmadan aktif göstermenin bir yolunu bilseydik, Yiğit amcaya da içirirdik karışımdan!”

“Can amca ile çalışabiliriz belki zaman çok dar!” dedi Güneş, “Berkay ve ben gidip, Can amca ile çalışalım!”

“Mağaraya mı gideceksiniz?” dedi Lale.

“Başka türlü nasıl yapacağız?” diye sordu Güneş’te, “Yiğit amcayı göz göre göre bu halde mi bırakalım!”

Hepsi dönüp, Alper’e baktılar, “Can amcanın bunu tek başına deneyecek hali kalmadı zaten görünüşe göre” dedi Alper, “Artık iş birliği yapacaksak saklanmamıza gerek yok. Yine de Ben, Engin, Lale, Gülşen ve Zuhal önlem olarak burada kalalım, siz Berkay ile gidin!”

“Geliyorlar!” dedi Enes telsizden dinlediklerinden sonra heyecanla ama mağaradakiler onun ne demek istediğini anlamadıkları için baktılar sadece.

“Kim geliyor?” dedi Yiğit bey.

“Güneş ve Berkay geliyorlar, Can amca ile çipi başka türlü aktif göstermenin yolu var mı diye bakacaklar!”

“Harika!” dedi Can bey, “Çok iyi olur, denemek zorundayız. Gülşen’in karışımından da getirsinler o zaman. Bir yolunu bulursak hemen içiririz Yiğit’e!”

“Tamam duyduk!” dedi Gülşen telsizden Enes’e, “Gönderiyorum”

“Tamam!” dedi Enes, hem telsizdeki arkadaşlarına hem mağaradakilere.

“Enes oğlum her şey için özür dilemek istiyorum senden” dedi Yiğit bey gözleri dolarak, “Ben bu güne kadar sana söylediğim her şeyden ve size yapmaya çalıştığımız şeyden gerçekten utanıyorum”

“Birlikte başaracağız” dedi Enes, “Bu işi çözeceğiz, keşke daha başından bize her şeyi anlatmış olsaydınız!”

“Zuhal iyi mi?” dedi Ferhat bey, Enes başını salladı, “Alper onu hiç bırakır mı?”

Doruk bey ve Soner bey çocukları mağaraya geleceği için heyecanlanmışlardı.

Az sonra Güneş ve Berkay mağaradan içeri girdiler. Gülşen Can beyin içip, kendini daha iyi hissetmesi için iki şişe de farklı ilaç göndermişti.

“Güneş kızım, çok şükür!” dedi Doruk bey ama Güneş babasına hiç bakmadan elindeki iki ilacı Can beye götürdü, “Bunları hemen için, biraz toparlanmanız lazım, yoksa yıkılacaksınız!” dedi.

Soner bey de oğluna bakıyordu, “Merhaba” dedi Berkay herkese, çok aptalca geldi söylediği ama öyle tuhaf bir durumun içine düşmüşlerdi ki aklına söyleyecek başka bir şey gelmemişti.

“Biz ne yapalım sizin için?” diye sordu Berkay’ın babası Soner bey

“Kendinizle yüzleşin!” dedi Güneş ve Berkay ile Can beyi kaldırıp, birlikte kontrol odasına girdiler.

“Çocuklar teşekkür ederim” dedi Can bey, “İyi ki geldiniz! Yiğit’in içeceği hiç aklıma gelmedi!”

Berkay elinde getirdiği bilgisayarı kontrol odasına kurup, oradaki sisteme bağladı ve hep birlikte bakıp, ne yapabileceklerini tartışmaya başladılar.

Alper telsizden Enes’e “Beklerken onlara bildiklerimizi anlat” dediği için, Enes Can beyin sandalyesine oturup, sistem ve olanlar hakkında öğrendiklerini anlatmaya başladı hemen.

“Neredeydiniz bunca zaman? Sizi niye bulamadık?” diye sordu Ferhat bey ama Enes ona cevap vermeden anlatmaya devam etti.

Engin kardeşi çipli meyve suyunu içmediği için rahatlamıştı, “Bundan sonra ne olacak sence?” dedi Alper’e.

“Bilmiyorum mağaradaki gelişmelere göre hareket edeceğiz. Yiğit beyin durumu yüzünden yaptıkları hataları anlamış gibi gözükseler de henüz hepsine güvenebileceğimizi düşünmüyorum” diye yanıt verdi Alper, babasının annesine olanlara göz yummasını affedebileceğini sanmıyordu. Şimdi kendilerini kurtarmak için pişman olmuş gibi davranıp, sonra hepsini yeniden gözden çıkarabilirdi. Güneş’in orada olmasına da çok geriliyordu ama “Gitme!” dese de onu durduramayacağını biliyordu. Güneş ve Berkay, Enes için oradaydılar.

“Babam kendi çipine müdahale etmenin yolunu gerçekten bir nebze de olsa bulmuşsa, Berkay ve Güneş gerisini getirir” dedi Gülşen.

“Pek öyle gibi değildi ama sanki” dedi Lale, “Gerçekten Enes babasına bir şey olursa kahrolur!”

Alper’in kulağı mağarada konuşulanlardaydı, Enes mağarada babalara bulduklarını anlatmaya devam ediyordu.

“Yiğit amcayı kurtarmanın bir yolunu bulunca geri dönmeliler” dedi Alper, hem yanındakilere, hem de mağaradaki arkadaşlarının duyacağı şekilde.

“Merak etme!” dedi Enes, “Ben buradayım, onlara bir şey olmasına izin vermem”.

Güneş ve Berkay kontrol odasında telsizler çalışmadığı için onları duyamıyordu

Can bey kızının gönderdiği ilaçları içince biraz toparlanmaya başlamıştı. Bir yandan onlarla ekrandaki çip değerlerine bakıp, inceliyor, bir yandan da “Ah Yiğit! Ne güzel çözecektik Sezgin’e hiç bir şey olmayacaktı!” diyerek hayıflanıyordu.

(devam edecek)