Emanet bir yaşam – Bölüm 9

Hayal’in Zarife’den öğrenecekleri sona erdikten iki hafta sonra Zarife artık konuşamaz duruma gelmişti. Doğan bey kızının rahat etmesi için elinden geleni yapıyor, çalışanları etrafında pervane ediyordu. Zarife  babasının yanına gelirken kocasına kızının onu bu halde görmesini istemediğini söylediği için onları hiç görememişti ağırlaşmadan önce. Doğan bey damadına sürekli  Zarife’nin iyiye gittiğini ve yakında evine döneceğini söylüyordu. O arada sırada damadı ve torunu ile buluşuyor ve onlarla vakit geçiriyordu. Ceylin zaten bakıcılarla büyüdüğü için şimdilik bir anne arayışında ya da şuurunda sayılmazdı. Bakıcılarından birini annesi sanıyordu zaten.

Semih zaten evlendiklerinden beri karısı ile çok fazla konuşmadığı için dönmesi için herhangi bir istek göstermiyordu. Nasıl olupta ona kandığına hâlâ kendisi bile inanamıyordu. Onu kontrol etmek o kadar zordu ki, insanlar arkasından sürekli Zarife’nin onu nasıl boynuzladığını ve ne kadar zavallı olduğunu  konuşuyorlardı biliyordu. Kızı için dumazlığa geliyordu hepsini. Ailesine de bunların sadece dedikodu olduğunu Zarife’nin asla böyle bir şey yapmadığını söylüyordu üstelik. Şimdi onun hastalığı sayesinde en azından bu dedikoduların arkası kesilmişti. Zarife’nin kaçıp yurt dışına bir adamla kaçtığına dair bir kaç laf duymuştu ama bunu kimse ispatlayamadığı için kafasına takmamıştı. Zaten bir kere boynuzluya çıkmıştı adı.

Doğan beyin iyi bir adam olduğunu düşünüyordu Semih, Zarife’nin nasıl olupta böyle bir insana dönüştüğünü aklı almıyor, bir yandan da kızının da ona benzemesinden korkuyordu. Doğan bey zavallı damadından sürekli kızı adına özür diliyor ve onun yaptıklarına bahaneler bulup, dedikoduların kesilmesi için uğraşıyordu.

Şimdi yatakta gözleri kapalı yatan ve bir kaç günden fazla ömrü kalmamış kızının ardında bıraktığı izler için o da çok üzgündü. Bu izleri temizleyecek kişi bundan sonra Hayal’di. Onun güzel huyları ve iyi yüreği ile bir gün herkes eski Zarife’yi unutacak. Torunu sevgi dolu bir aile yuvasında büyüyecek. Böylece en azından onu kurtarmış olacaklardı. Elbette Semih’i de. O da gerçekten çok iyi bir insandı. Bir başkası olsa başlangıcı nasıl olursa olsun Zarife gibi biriyle yaşamaya asla devam etmez, çocukta olsa arkasını döner giderdi. Ancak o öyle yapmamıştı. Hayal gibi feda etmişti kendini kızı için. Şimdi ikisinin birlikte mutlu olmalarını ve birbirlerinin yaralarını sarmalarını umuyordu Doğan bey.

Ona her baktığında kızını hatırlayacaktı bir ömür boyu. Bunun da çok zor olduğunu biliyordu. Bu sırrı sadece ikisi bileceklerdi. Bir yabancı geçecekti kızının yerine ve muhtemelen kızından çok daha iyi bir rol oynayacaktı bu hayatta onun adına. Hayal içinde emanet bir yaşamı sürmenin zor olduğunu biliyordu. Onu böyle bir çıkmaza sürüklemek istemezdi ama yaşam şartlarına bakılırsa aslında onu da kurtarmış olacaklardı. Hem de tüm sevdikleri ile birlikte.

Zarife’nin hayata veda etmesinin yaklaştığını anlayan Doğan bey  evdeki bütün çalışanlara bir hafta izin verdi. Doktorun Zarife için çok etkili bir tedavi uygulayacağını ancak bunun için kullanılacak ve buharla odaya verilecek ilaçların ev halkını etkileyeceğini söylediği için onları uzaklaştırması gerektiğini açıkladı. Elbette ücretlerinden bir şey kesilmeyecekti.

Birden bire bir hafta izin kazanan çalışanlar sevinçle kabul ettiler bu teklifi ve hiç sorgulamadan ayrıldılar evden. Bu bir haftanın ne için gerekeceği açıktı. Zarife toprağa verildikten sonra tedavinin mucizevi bir sonuç verdiğini ve Zarife’nin iyileştiği söylenecekti çalışanlar dahil herkese. Kimse adanın sessiz tarafındaki mezarın ona ait olduğunu bilmeyecekti.

Hayal ömrünün son aylarını birlikte geçirdiği Zarife’nin ölüm haberini Doğan beyden aldı. Doğan bey şoförü ile ona haber yollamıştı gelmesi için. Elbette şoföründe olanlardan haberi yoktu. Dışarıdan tuttuğu bir kaç adama evde çalışanlardan birinin vefat ettiğini söylemiş kızını gömdürmüştü. Onlar gittilten sonra ise koca evde tek başına kaldığı için iki gün boyunca sürekli mezarın başında ağlayıp, içini boşalttıktan sonra şoförünü işe geri çağırmıştı. Hizmetçileri Hayal’i eve yerleştirdikten sonra çağıracaktı.

Hayal tepedeki eve girdiklerinde bir süredir hizmetçilerin olmadığı evin halini görünce üzüldü biraz. Çok bir şey olmasada yine de o kapıdan girer girmez hissedilen tertip bozulmuştu.

“Artık zamanı geldi!” dedi Doğan bey üzgün bir sesle ve çalışma odasının çekmecesinden daha önce hazırlanan sözleşmeyi getirip ona uzattı. Hayal bu kağıda imza attıktan sonra dönüş olmadığını biliyordu ama kararını vereli de çok olmuştu zaten. Kağıdı imzalayıp Doğan beye geri verdi.

“Bundan sonra Hayal değilsin artık. Sana Zarife diye hitap edeceğim. Buna alışman gerekecek. Yarın Necmi bey ile konuşup bakımevinden ayrılacağını söylemen gerek. Unutma onlara evleneceğini ve başka bir ülkeye gideceğini söyleyeceksin. Kimseye adres telefon vermek yok. Gidince size yazarım dersin. Sonra bir kaç gün burada kalacaksın benimle eve iyice alışman için. Sonra hizmetçileri çağıracağım herkes senin iyileştiğini görecek  ve haftaya da seni kendi evine yani kocanın ve çocuğunun yanına götüreceğim. Anlaştık mı?”

“Evet efendim. Bakım evindekilerle vedalaşmam için yarın söylesem ama bir iki gün daha kalıp gelsem olmaz mı acaba? Şey onları bir daha göremeyeceğim için aceleye getirip kimseyi unutmak istemiyorum veda etmek için.”

“Doğan bey hak verdi Hayal’e. Tamam ama lütfen daha fazla uzatma çünkü hizmetçiler gelmeden senin evde olman gerekiyor”

“Merak etmeyin! Sizin için yapabileceğim bir şey var mı?” diye sordu hayal. Doğan bey oyuna devam etmeye çalışsa da kızını kaybetmenin acısını ne kadar derin hisettiği gözlerinden okunuyordu. Üstelik Hayal ile konuşurken kızının birebir kopyasına bakıyordu. Bunun ona neler hisettirdiğini tahmin etmek zordu ama adamcağız ona bakarken sürekli gözlerini kaçırıyordu.

“Geldikten sonra Zarife’nin kıyafetlerini giyeceğini unutma. Bu yüzden valizine özel eşyalarından fazlasını almamanı öneririm”

Hayal için yeni ve farklı bir hayat başlıyordu artık. Doğan bey ile birlikte Zarife’nin mezarının başına gidip dua ettiler. Sessizce bir süre bekledikten sonra ise eve döndüler ve şoför Zarife’yi yeniden sahile bıraktı.

Hayal’in içinde derin bir boşluk var gibiydi ardık. Ellerinde büyüdüğü insanlara, bakımevine ve hatta adaya veda edecekti. Hayatı boyunca adadan dışarı adımını atmamıştı. Oysa Zarife o kadar çok yer gezmiş ve çok şey yaşamıştı ki, şimdi onun elbiselerini giyip, onun hayat tecrübesine sahipmiş gibi davranmak nasıl olacaktı bilmiyordu. Notlar yazdığı defteri bir an önce yok etmesi gerekiyordu. Onu herhangi birinin bulması oyunun ortaya çıkmasına neden olabilirdi doğrudan. Tepedeki eve gidince onu orada Doğan beye bırakmaya karar verdi. Ne de olsa içindekiler onun kızına ait anılardı ve ne yapmak istediğine o karar verebilirdi defter hakkında.

(devam edecek)

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s