Yazılarım

Baban giderse..

Baban giderse;
Başı dumanlı dağın gider
Atan gider, sırtın gider
çınar ağacın gider yaslanacak yer bulamazsın…
Baban giderse
Darda sana yetişen elin gider
Aklın gider , canın gider
Şu dağlanmış yüreğinde
Çocuk kalan yanın gider
Baban giderse
Öpülecek elin gider
Bayram gider…

Can Baba’dan daha güzel kelimelerim yok babam için, onun bir kelimeye sığdırdığı bin anlamın ötesine geçemem biliyorum.

Ama bir insanın babası giderse ne hisseder biliyorum. Hep öğrenmeye az gönüllü olduklarımızı sunmuyor hayat bize. Bu hayatın içinde hep var olacağını sandığımız nice güzel şeyi de alıp götürüyor bizden. Kimbilir belki kendi kanatlarımızla uçmayı öğrenelim diye, belki de varlığının kıymetini bilmediklerimizin kıymetini yokluklarıyla öğrenelim diye.

İki hecenin içine kocaman anlamlar yükleyen bi kelimedir baba, fırtınalı bir denizde yelken, yakıcı bir çölde gölge veren ulu bir ağaçtır o.

Baba bir anne gibi bedeninde büyütemez belki evladını ama, en az anneler kadar yüreğinde büyütür evladını, canını. Bunu hep biliriz bilmesine de, gözyaşlarını en az gördüğümüz insan olduğundan anlamayız çoğumuz.

Bu yüzden göz yaşları içine akan insandır baba, gücünün gölgesinde hisettiğimiz güveni yıkmamak için, insanca tüm zayıflıklarını saklar gözlerimizden. Canı yanmaz, kalbi kırılmaz, hiç bir zorlukta yıkılmaz bir duvar sanırız sağlıklarında çoğumuz.

Babama söylerim seni deriz dara düştüğümüzde, babam akşam gelince görürsün deriz. Oysa babamızın kim bilir ne dertleri var hiç bilmeyiz.

Derdini suya anlatandır baba bu yüzden. Bir evladın derdinden sıra gelmez babanın kendine derman bulmasına, önce evladım der, bin derdinin en ön sırasına ekler baba onun derdini. Kendi dermanına hasret gidendir baba bu yüzden.

Yüklendiği sorumlulukların altında ezilse de, önce ailesini kurtarandır baba. Zorda canını, malını ilk feda edecek olandır.

Yaşarken ailesinin refahını sağlamak için geriye bırakacaklarının mücadelesini verendir baba. Günü kurtarmaktan öte, evlatlarının geleceğine maddi, manevi güç katandır.

En az anlaşılandır yine de tüm bunlara rağmen, değeri sonradan anlaşılan bir hayat sanatçısıdır o. Varlığında görev edindikleri, yokluğunda anlaşılır. Bir babanın sağladığı konforun tadı, o yıkılana kadar farkedilmez bu yüzden.

İnsanın bir babası olması, sırtının yere gelmemesi demektir işte tüm bunlar yüzünden, bir babası olduğu sürece kimse büyümez hep çocuk kalır.

Hayata dik durmayı, ne olursa olsun sevdikleri için çalışıp, çabalamayı, bir insan için güvende olmanın anlamını babasından öğrenir insan. O var oldukça herşeyin üstesinden gelip, ailesinin var olacağını bilir.

O her kapının anahtarıdır, her zorun kahramanıdır. İnsanın arkasındaki en büyük güçtür.

Yeri gelince annenin öfkesine kalkan, yeri gelince bozulan muslugu onaran, yeri gelince yeri değişecek eşyayı ağırlığına rağmen kaldırabilen kahraman, yeri gelince göğsüne sokulup ağlanacak bir limandır baba.

Ancak babası gidince büyür işte insan, bir ulu çınar ardından gölgesinde büyüttüğü yeni fidanlara yer açar.

Can Baba’nın dediği gibi, öpülecek el gider, bayramlar biter bir baba gidince.

İnsanın içinde bir boşluk, dışında bir boşluk kalır öylece.

Kategoriler:Yazılarım

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s