Yazılarım

Çünkü çok özledim seni

Uzun süredir rölantiye almıştı yüreğini, bekliyordu. Aslında iyi gelmişti bu ara ona, dinlememişti hiç yüreğini başka şeylerin peşine düşmüştü bir süreliğine, merak ediyordu ne olacağını. Hissettikleri gerçek miydi, anlık hevesler miydi sadece?

“Bugüne kadarmış .” dedi, akşam olmak üzereydi. O tanıdık hasret ve yanlızlık hissi kapladı yine yüreğini. Görüşmemişlerdi de ne zamandır zaten. “Hani gözden ırak olan, gönülden de ırak olur mu?” diye düşünmüştü, bu bir fırsattı aslında kendini dinlemek için. Hatta bir süre “işte..” demişti, “…kendi hayallerime aşığım ben, hepsi bu”. Hayal olmayınca, aşk da yok. Ama gel gelelim bu akşamüstü ne değişmişti bilmiyordu ama yüreği çağırıyordu yine onu. Bu kadar dayanabilmişti demek.

İtiraf etmek istemedi önce kendine, “yok canım, geçtim ben bunları, ne oluyor bu da böyle?” diye söylendi.

Hani beni bu havalar mahvetti, diyor ya şair, “beni de bu şarkılar mahvetti ” diye geçirdi içinden. Enrique Iglesias bağırıyordu kulaklarında şimdi ve yüreğindeki heyecanı bastıramıyordu bir türlü.

“İstediğim bu olmamalı,…” diye homurdandı, “…olmamalı.”. Ama her şeyden çok istediği onun yanında olmak değil miydi şimdi işte. Dans etmeyi hayal ediyordu  onunla, kollarında, ve nefesini dinleyerek kendini müziğin ritmine bırakmak istiyordu. Yanağında hissetmek istediği sıcaklığı korumak istiyordu sonsuza dek.

“Boşlukta olmalıyım” dedi, yeniden. “Bu savaşı ben kazanacağım, düşmeyeceğim olmayacakların peşine…”. Çalıntı bir hayat mı yaşamak istiyordu sanki. Ama çalmak değildi ki bu aslında. Paylaşmaktı, ona ait de bir parçası olamaz mıydı, onunda bana ait. O kadardı hepsi. Anlara sığdırılmış düşlerden öte olmayacaksa da bile önemsemiyordu bunu.

Belki de bugün böyleydi kimbilir, her insanın iniş çıkışları olurdu. Belki yarın yeniden silecekti onu zihninden. Peşine düştükleriyle ilgilenecekti, belli mi olurdu.

Ama şu an onun sıcaklığında kaybolabilmek için herşeyi verirdi. Konuşmak bile değildi istediği, yan yana olmak belki sessizce, bir dans belki kısacık, belki bütün gece. Kelimelere gerek var mıydı gerçekten..

Kimin umurundaydı söylenenler… O bu gün aşıktı işte ve ötesi yarına kalsındı.. “Seviyorum,…” diye kıpırdandı dudakları, “…seni seviyorum. Duyabilir misin sesimi? Çünkü çok özledim seni.”

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s