Sonunda herkes eve döndü. Çocuklar babaları ile kapıdan girdiklerinde, Ferhat beylerin evi hariç, çiplerin etkisi ile yaşamaya devam eden anneler olanlardan habersiz, sıradan bir gün gibi davranmaya devam ettiler. Her zaman olduğu gibi akşam yemeğinin ardından kendi odalarına çekildiler. Hem konuşacak çok şey vardı, hem kafaları çok karışıktı hem de yorgundular.
“Seninle gurur duyuyorum” dedi Ferhat bey eve dönerlerken Alper’e, “Gerçekten yaptıklarınız, bu gün aldığın kararlar, olaylara bakışın beni çok etkiledi.”
“Ağabeyim grubun lideri” dedi Zuhal gururlar, “Hepsi harikalar baba! Onlara güvenmelisin! Bizi kurtaracaklar biliyorum!”
“Kurtardılar bile!” dedi Ferhat bey, “Bu uyanışa hepimizin ihtiyacı vardı. Korkularımızla hareket ettik bunca zaman ve herkesin iyiliğine çalıştığımızı sandık.”
Alper, annesi hakkında bir kaç söz söylemek istiyordu ama bunu kardeşinin yanında yapmak istemediği için susuyordu şimdilik. Eve vardıklarında yorgun olduğunu söyleyip, odasına çekildi. Zuhal biraz babası ile vakit geçirdikten sonra o da koltukta sızıp kaldı.
Ferhat bey, kızının yanı başında onu seyrediyordu. Zuhal gerçekten, karısına çok benziyordu, hem fiziksel olarak, hem de karakter olarak. Karısının ölümünün ardından, gelecekte onun da aynı kaderi paylaşmasından çok korkmuştu. Zuhal bir proje çocuğu değildi. Karısı ile onu isteyerek yapmışlardı. Gamze hanım her ne kadar çipin etkisinde olsa da, o zamanlar her şey yeni olduğundan belki, kadınlara bu gün olduğu kadar doğrudan müdahale yapılmıyordu. Sadece gerekli görülen konularda, gerekli davranışları yapmaları için yönlendiriliyorlardı. Onun dışındaki hayatları daha az kontrol altındaydı. Geçmişin görücü usulü evliliklerinden bir farkı yoktu aslında evliliklerinin, ilk çocukları dışarıdan döllenme ile gerçekleşmişti ama ama eşleşmeler pek çok testten sonra uyum oranı yüksek kadın ve erkekler arasında yapılmıştı. Bu bir görev evliliği olsa da, aynı evin içinde çocuk sahibi olarak karı koca olmak bir görev olamıyordu. Birbirlerine gerçekten yakınlık duyuyorlar, başta görev olarak benimsedikleri evlilikler zamanla gerçek evliliklere dönüşüyordu. Seçimi eşleşme ile sistem yapmış olsa da, bu eşleşmelerden anlaşamayan çiftler çıktığı pek söylenemezdi. Belki de sistemin yaptığı en doğru şey, doğru insanları bir araya getirmesiydi bu yüzden.
Çocuklara hak veriyordu, dışarıdan döllenme ile aşk olmadan dünyaya gelmiş olmaları onlara ağır gelmişti ama bu sadece eşleşmelerin doğal yollarla yapılmamasının sonucuydu. İlişkiler biraz daha ilerledikten sonra ilk çocukların doğumu istenmiş olsaydı zaten dışarıdan döllenme gibi bir yönteme gerek kalmayacaktı. Çocuklar farklı düşünseler de onlar birbirlerini seven anne babaların çocuklarıydılar. Bu sevgi sonradan pekişmiş olsa da bu bir şeyi değiştirmezdi. Alper gibi bir oğlu olduğu için her zaman gurur duymuştu Ferhat bey.
Kapılar kapanıp içeride duygular konuştuğunda olanlarla, görevlerinin başında veya raporlara yazdıkları şeyler aynı değildi. Ferhat bey iş arkadaşlarına veya resmi raporlara karısının başına gelenlerden ne kadar yıkıldığını, üzüldüğünü yazamazdı. Şehrin lideri konumunda olduğundan yasını, acısını, pişmanlığını kolayca paylaşması, anlatması mümkün değildi. İki çocuğu vardı karısı öldüğünde ve onlar için de güçlü olmak zorunda, ikisini de en iyi şekilde koruyabilmek için görevine devam etmesi gerekiyordu. Gamze hanımın çipteki kontrolün dozu arttıkça sinir sisteminde ortaya çıkan bozuklukların söylendiği gibi geçici bir durum olduğunu sanmıştı. Tedavilerle ve destekle atlatılabilecekti. Bu kadar şeyi düşünen, düzenleyen sistemin söylediklerinden şüphe etmesi için bir nedeni yoktu. Olması muhtemel durumlardı kadınların başlangıçta biraz sarsılmaları. Ancak aylar geçtikçe Gamze hanımın durumu diğer kadınlardan farklı olarak kötüye gitmeye başlamıştı. Ferhat bey sadece kendisinin katıldığı sistem görüşmelerinde, karısının durumundan bahsetmiş ve onun kendini toparlayabilmesi için çipinin pasifleştirilmesini de talep etmişti. Haftalarca durumu izleniyor ve inceleniyor cevaplarına rağmen, bir çözüm üretilmemişti. Karısının kurucu çiplerinin testinin zaiyatı olacağı o zamanlar aklının ucundan bile geçmiyordu. Sorunun ne kadar büyüyeceğini gözlemlemek için aslında müdahale bile etmediklerini anladığından artık çok geç olmuştu. Sistemle doğrudan bağlantı kuran çok az kişiden biri olarak Gamze hanımın ölümünden sorumlu olduğunu kendisi de anlamıştı ama bunu kuruculara itiraf etmesi, sisteme ve ona olan güveni tamamen sarsacağı ve sonuçları herkes için yıkıcı olabileceği için kimseye bir şey söylememişti. Sistemden gelen raporlarda yazan “zayıf halka” ifadesini ciğerine bir bıçak gibi saplanmıştı. Zuhal’i annesinin kaderinden kurtarmaya da böyle karar vermişti. O zamanlar çiplerin kontrolü Can beye verilmemişti henüz. Kurucu lideri olarak doğrudan kendisi kontrol edebiliyordu. Kızı yirmi beş yaşına gelene kadar çipi zaten aktif olmayacaktı, onun çipini tamamen etkisiz hale getirmenin bir yolu olup olmadığını bilmiyordu. Can bey gibi çiplerin sorumluluğunu üstlenecek kişiler sistem tarafından özel olarak eğitiliyorlardı. Eğitim tamamlanıp, sorumluluğu devretmeden önce, var olan tüm teknik detayları günlerce inceledi. Sonunda kızının çipine ait seri numarasını sistemden değiştirip, yedekte tutulan çiplerden biri gibi gösterdi ve ilgili çip ile ilgili arıza nedeniyle etkisizleştirme talebinde bulundu. Fark edileceğinden korkuyor olsa da, beklenen bir davranış olmadığından belki, sistem bu talebini onayladı ve Zuhal’in yedek sanılan çipi etkisiz hale getirildi ve yok edilmesi söylendi. Onu ancak yirmi beş yaşına gelene kadar bu şekilde koruyabileceğini biliyordu, sonrası için bir planı veya çözümü yoktu. Gamze hanımı bu şekilde kurtarabilir miydi diye de çok düşünse de, onun çipi aktif olduğundan yapmasının mümkün olmadığı gerçeğini kabul etmek zorunda kaldı. İlk testlerde ortaya çıkan ve sistemin tabiri ile zayıf halka olanların ardından, çiplerin yazılımlarında bir çok kez güncellemeler yapıldı. Enes’in annesinin yaşadığı gibi sorunlar devam etse de, güncellemeler sonrası Gamze hanımda yaşandığı gibi intihar vakaları tekrarlamadı.
Herkes onun çok soğukkanlı, kararlı ve güvenilir bir lider olduğunu düşünüyordu ama karısını bile koruyamayan, çocukları ile doğru dürüst bağ kuramamış zavallı bir babaydı sadece. Bunca insanın sorumluluğunu üzerinde taşıdığı için hep bir kahraman gibi davranması, duyduğu acıyı, şüphelerini kendine saklamak zorunda kalmıştı. Cesaretsiz biri korkak olduğunu şimdi oğlunun yaptıklarından sonra daha iyi anlıyordu. Onun yaptıklarını göze alabilmiş olsa, sistemin açıklarından faydalanıp, insanları ve karısını koruyabilmiş olsa tüm yapıya karşı bir başarı elde eder miydi bilmiyordu ama en azından vicdanı rahat olurdu.
Oğlunun ona duyduğu öfkeyi anlayabiliyordu bu yüzden. Korkaklığının bir bahanesi yoktu. Bu yüzden de ona kendini savunacak cesareti de yoktu, savunulacak bir yanı da yoktu olanların. Onların görevi devraldıkları yaşlardan erken yaşlarda kendi çocukları onların yapamadıklarını yapmaya cesaret etmişlerdi. Sistemin yapısını, büyüklüğünü bilmemenin cesareti de vardı tabi bu girişimlerinde ama ne olursa olsun denemişlerdi en azından. Herkesi ve her şeyi karşılarına almayı göze almışlardı. Var olmak için, sistemin esiri olmamak için denemişlerdi. Belki de daha bu kararların alıp, uygulandığı ilk zamanlarda yapılması gerekendi bu davranışlar ama çok geç kalmışlardı. Bütün sistemi yenmek imkansız hâle gelmişti, insanlık yok oluşun eşiğinde olduğunun farkında bile değildi. Hayatta kalmanın bile anlamı değişmişti, ya sistemin bilinci teslim edilmiş köleleri olarak var olmak ya da kaçılacak yeri kalmamış dünyanın içinde gizlenerek, belirsiz şartlarda var olmaya çalışılacaktı.
Aynı saatlerde, Arda bey ve Lale’de konuşuyorlardı.
“Belki de” dedi Arda bey kızına olanları anlatırken, “Kendimizin çipsiz olduğuna güvendik, bir yerinden kurtulabiliriz diye düşündük bilmiyorum. Bir anda karışımıza çıkan bu kadar büyük bir düzenin içinde kahramanlar olacağımıza inandırıldık. Hepimiz ülkesini, milletini seven, yetişmiş kişilerdik. Böyle bir şeyin parçası olmanın verdiği o büyük haz gözlerimizi kör etti sanırım. Dünyanın iyiliği için yetiştirilecek yeni nesillerin gen atası olmak fikri de bizi motive eden bir diğer koşuldu. Hiç birimiz işin bu buralara evrileceğini düşünemeyeceğimiz bir dönemde değildik. Gurur duymuştuk, görevlerimize dört elle sarılıp çalıştık bu yüzden”
(devam edecek)
Gülseren Kılınç ile arkası yarın hikayeleri sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.