Tedavi başlayınca evdeki küçük ilerlemeler birleşti. Umut merdivenleri dinlenerek çıktı ama daha az durdu. Kahvaltıda iki dilim ekmek yedi. Öğleden sonra uykusu kısaldı. Gece nefesi daha düzenli oldu. Videolar uzun olmadı ama sayıları arttı. Umut, her yeni şey öğrendiğinde ellerini havaya kaldırıp sevindi.“Bak.” dedi. “Yapıyorum.” Ece her seferinde aynı cümleyi söyledi.“Görüyorum.” Bu küçük tekrarlar ikisine… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 36

İkinci gidiş için Ece yine sabahtan hazırlığa başladı. Umut yatağının kenarında oturdu, gözleri aynaya bakıyordu. Ece tarakla saçlarını düzeltti, yakayı avucuyla bastırıp gömleğin en üst düğmesini kapattı. “Bu kez biraz daha uzun kalacağız.” dedi.“Kısa olsun.”“İki gece.” Umut aynada kendini süzdü. “Beni beğenecekler.”“Beğenecekler.” Dolaptan pijama takımını çekip çıkardı.“Pijamayla gitmeyelim.” dedi Ece.“Pijamayla gideyim.”“Misafirlik bu.”“Pijamayla rahat ederim.” Ece… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 35

Kapının önünde durduklarında Taner onlara yetişmişti. Ece’nin kalbi hızlı çarpıyordu. Umut montunun cebine ellerini sokmuştu. Tedirgin görünüyordu. Zili Taner çaldı. Kapıyı Gülşen açtı. “Hoş geldiniz.” dedi. Sesi yumuşak ama titrek çıkmıştı. Ece kısa bir selam verdi. Umut’un gözleri Gülşen’in yüzünde takılı kaldı. Yabancı bir yüz değildi am, onda bir tanıdıklık bulmadı. “Buyurun, geçin.” dedi Gülşen.… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 34

Gülşen akşamüstü Taner’i aradı.“Ece’nin numarasını alabilir miyim hazırlıklar için konuşmam gerek” dedi.“Veriyorum.” dedi Taner “Benim konuşmamı ister misiniz?“Ben konuşacağım. Ne lazım, ne gerekiyor, bizzat soracağım.”“Tamam.” Numarayı aldı. Beklemedi. Ece açınca sesi sakindi.“Ben Gülşen.”“Buyurun.” Dedi Ece“Yanlış bir şey yapmak istemiyorum. Ne lazım sana. Ne lazım Umut’a. Söyle. Biz hazırlanacağız.”“Rahat olun. Acele yok. Hazırlanıyoruz. Sessiz bir oda… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 33

Doruk koltuğun ucuna kaydı. “Utanmak iyidir.” dedi. “İnsanı hareket ettirir. Hareketsiz kalırsak daha çok utanırız.” Gülşen derin bir nefes aldı. “O evde yalnız kalmış bir abla var.” dedi. “Yerinden kıpırdamadan dayanıyor. Kendini geriye çekerse çocuk düşecek. Onu da yalnız bırakamam. O kız benim de kızım artık. Onu buraya alınca ne olacak bilmiyorum. Yine de almak… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 32

Kapı açıldığında Ece önce ayakkabıların dizilişine baktı. Sessizliğin nereye saklandığını anlamak için kısa bir yoklama gibiydi bu. Umut odadaydı. Cihaz çekmecede. Su kabı temiz. Pencere aralığı iki parmak. Kendi eli titremesin diye o aralığı kapatmadı. Koridorda ayak sesleri çoğaldı. İçerideki hava bir an ağırlaştı. Ece, “Kısacık,” diye fısıldadı. “Kısacık olsun.” Doruk ve Gülşen daha önce… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 31

Doruk sokağa çıktı. Hava değişmişti. Yüzüne çarpan rüzgâr daha serindi. Telefonunu açtı. Annesine kısa bir mesaj attı. Geliyorum. Sonra babasına yazmadı. Eve dönerken taksiye binmedi. Yürüdü yine biraz, sonra otobüse bindi. Koltuğa başını dayadı. İçinden tek bir cümle geçti. Gördüm. Taner kapıyı kapattı. Ece’ye baktı.“Fena değildi.” dedi.“İyi çocuk.” dedi Ece. “Öfkesiyle gelmedi. Görmek istemiş. Onun… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 30

Doruk öfkeyle odasına girdi. Öfkesi aklını ele geçirmişti. Kapıyı kapatmadı. Telefonunu aldı. Bir süre yatağın kenarında oturdu. Kalbi göğsünde bir kapı gibi çarpıyordu. Derin nefes aldı. Babasının ofisini aradı. Sekreterin sesi kısa ve profesyoneldi. “Merhaba, Doruk ben.” dedi. “Dün babamla görüşmeye gelen avukatın telefonunu rica edecektim Babam istedi, şimdi işi var onun.”  “Bir dakika lütfen.”… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 29

 “Yaşıyor.” dedi Yusuf, karısının gözlerindeki ifadeden korkmaya başlamıştı. “Hasta mı?” diye sordu Gülşen bu kez. “Evet çok hasta.” “Nasıl yaşıyor peki? Kim bu avukat?” “Bir kız çocuğunun omzunda. Ece. Annesi Miyase ölmüş. Evde bir cihaz var. Kısa cümlelerle ayakta kalıyorlar.” Gülşen ellerini dizlerine koydu. Pencereye bakmadan pencereyi seyretti. İçinden bir şey koptu. İlk öfke damarı… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 28