Kız irkildi. Merdivenlerin başına geldiğinde babası aşağıdan bakıyordu. Üzerinde işe gidecek hali yoktu; pantolonun kemeri gevşek, gömleği iliksiz. “Gel buraya,” dedi. Nilüfer isteksizce indi. Hasan elinde bir kâğıt tutuyordu. “Ne bu doktor raporu?” Nilüfer’in kalbi sıkıştı, doktorun verdiği evraklar daha getirdiğinin ertesi sabahı babasının eline geçmişti. “Kan tahlili, başka bir şey değil.” Hasan kâğıdı salladı.… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 41

Hüsna Nilüfer ve Safiye’ye hiç ilişmiyordu. Hasan’ı ikna etmek üzereyken yeni bir kriz çıkarmaya cesareti yoktu. O evde her şey diken üstündeydi artık. Bir hafta sonra, tetkik sonuçlarını almak için yine hastaneye gittiler. Doktor kâğıtlara baktı, kaşlarını çattı. “Bazı bulgular var,” dedi. “Daha detaylı tetkikler yapmamız gerekecek.”Nilüfer anlamadı. “Ne gibi?” Doktor önündeki formu imzalayıp hemşireye… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 40

Kapının açılma sesiyle gözlerini açan Safiye babasının eşyalarıyla dolu bir odada, kızını elinde çorba kaseleri ile görünce aklı eskilere kaydı. Az da olsa dinlenmiş gözüküyordu, yataktan doğrulurken “Babama taşırdım bu çorbayı,” dedi, gözlerinden yaş süzülerek. Nilüfer sessiz kaldı. Tepsiyi yatağın kenarına bırakıp, çorbayı annesine kendi elleriyle içirip, sonra da kendi çorbasını yedi. Yine bu küçücük… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 39

Safiye o gün hiç toparlanamadı. Yatağın ucunda oturmuş, saçları yastığa yapışmış, nefesi sığ nefesler hâlindeydi. Nilüfer bir bardak su getirdi, dudaklarına dayadı. Kadının eli titredi, suyun bir kısmı çenesinden aşağı aktı. “İyiyim,” dedi Safiye, sesi neredeyse yok gibiydi. “Biraz… dinleneyim.” Kulübenin kapısı sertçe  çalındı. Nilüfer yerinden fırladı. Hüsna değilse kimdi bu saatte? Kapıyı açtığında karşısında… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 38

O gece mahalle çalkalandı. Bir cenaze töreni planlandı, komşular ağladı, dedikodular başladı. Hüsna ve Melike için herkesin ağzında dualar vardı; ama bazı gözlerde soru işareti oluşuyordu. Bir komşu bir başka komşuya fısıldadı: “Uçurumda mı düştü gerçekten? Kim bilir…” Başka bir ses: “Çocuk ne kadar şanssız.” Ve böylece, şüpheler yavaşça, sinsice, köşeleri doldurmaya başladı. Safiye evine… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 37

Sabah olduğunda mahalle çoktan haberi almıştı. “Çocuğu uçurumun dibinde bulmuşlar ama yaşıyormuş!” Kapıdan kapıya, fısıltıdan fısıltıya yayıldı. Bazıları mucize dedi, bazıları kader. Hüsna ise kapı eşiğinde donup kalıyor, gelenlere planlara göre davranıyordu. Melike’nin yüzü kireç gibiydi. “Anne… ne yapacağız?”“Hiçbir şey,” dedi Hüsna. “Hiçbir şey yapmayacağız. Çocuğu ziyaret edeceğiz. Herkesin önünde. Üzülen, ağlayan bir aile olacağız.… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 36

Bir sabah mutfakta kahvesini karıştırırken Melike’ye telefon etti: “Bugün,” dedi. “Bugün yapıyoruz. Bu havada kimse dışarı çıkmaz.”Melike’nin parmakları titredi ama sesi kararlıydı, hiç konuşmamış da olsalar annesinin niyetini hemen anlamıştı. Onca zamandır onun sesini duymaza gelmeyeceğini ve planların en iyisi ile ortaya çıkacağını sezmiş, sinsi bir yılan gibi planın ortaya çıkacağı günü bekliyordu: “Tamam da… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 35

Melike makyajını aynada tamamlarken yüzüne baktı. Kendi ifadesine inanmakta zorlandı; güzellik, bazen en iyi maske oluyordu. Erkut onları görünce önce sevindi, sonra şaşırdı. “Tekrar geldiniz, teşekkür ederim. Yolunuzu gözlüyordum.” dedi, sesi titrek. “Bir şey mi oldu?” “Yok,” dedi Hüsna. “Eren seni özlemiş. Geçen videoyu hep izliyor ama artık yetmiyor. Bir tane daha çekelim. Ona moral… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 34

Cezaevinin soğuk koridorlarında Erkut’u gördüklerinde, Erkut ilk anda anlamsız bir sevinçle karşıladı onları; gözleri, dış dünyaya açılmış bir pencere gibi parladı. “Gelmeyeceksiniz sandım,” dedi heyecanla. Hüsna fısıltıyla Melike’ye eğildi, eliyle ağzını kapatıp konuştu: “Sana güveniyorum. Bir iki şey söyle, video çekelim, çocuğa izlettirelim. O sakinleşir.” “Merhaba aşkım!” dedi Melike yüzünde en sevecen haliyle, “Aklımız hep… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 33

Ertesi sabah, Safiye Nilüfer’i okula bırakıp dönünce kapıda iki komşu belirdi. “Duyduk,” dediler, “çocuğa sahip çıkmışlar. Neler olmuş öyle, Erkut gibi bir çocuk adam öldürsün? Allah Allah?” dudaklarında ince bir merhamet çizgisi. “Kızıyorduk bunlara ama gene iyi insanlarmış. Hiç değilse çocuğa sahip çıkmışlar” Safiye, lafın bıçağını yutmuş gibi yaptı; “Eren yerini severse düzen olur,” dedi… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 32