Birkaç gün sonra bir cumartesi günü, kapı zili çaldığında Nilüfer mutfaktaydı. Safiye hastane yorgunluğunu biraz olsun üzerinden atmış, çok hızlı hareket edemese de, evin huzurunu yaşıyordu. Uzun zamandır kızıyla birlikte bir hastane odasında bu huzuru sağladıklarını sansalar da şimdi sadece kendilerine ait bu evde, her eşyayı yeniden anlamlandırıyordu zihni. Yabancılık çekiyordu ister istemez, bir süredir… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 51

İçeri girdiğinde odanın ışığı yanmıyordu, Nilüfer’in gözleri karanlığa alıştı, annesinin yüzündeki çizgiler daha belirgin görünüyordu. Nilüfer başını eğip onun duymayacağı şekilde fısıldadı: “Biraz daha dayan anne. Evimiz hazır.” Ertesi gün mahalleden arayanlar oldu. Herkes aynı şeyi söylüyordu: “Çok üzüldük, Allah sabır versin. Safiye Hanım’a da geçmiş olsun.” Nilüfer kibar davrandı, ama hepsine aynı cevabı verdi:… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 50

Hasan’ın boğazından derin, kısık bir ses çıktı — ne ağlama, ne bağırma. Bir inilti. Karakolun koridoru boyunca yürürken, adımlarının sesi yankılandı.Dış kapıya vardığında başını kaldırdı. Hava griydi, gökyüzü çökmüş gibiydi.“Bir ev, bir kadın, bir çocuk… hepsi benim elimden geçti,” dedi kendi kendine.Sonra, sadece fısıltıyla ekledi: “Ve ben hiçbirini koruyamadım.” Arabasına binmedi. Yürüdü. Sokaklar, tabelalar, kaldırım… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 49

Erkut geceleri uyuyamıyor, gündüzleri nereye sığacağını bilemiyordu. İçindeki hırs söner mi diye bekliyordu ama alevler her geçen gün biraz daha yükseliyordu. O günlerde Safiye’nin uzatılmış yatış süresinin de sonları yaklaşmıştı. Nilüfer sınavları geçmiş, artık sadece mezun olmayı bekliyordu. Bağışçı ile görüşülmüş eğitim yardımının liseye başladığı günden itibaren devreye sokulmasına karar verilmişti. Lise giriş sınavına hazırlanması… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 48

Doktor sabah Safiye’nin sabah vizitinde: “Daha güvenli olması için biraz daha gözlemlemek istiyoruz, size iki üç hafta dediğimi biliyorum ama belki iki üç hafta daha daha beklemek en güvenli yol olabilir. Biliyorsunuz ilaçlar ilk defa deneniyor, sizi eve yollamadan önce başka yan etkiler olmayacağından emin olmak istiyoruz” Nilüfer’in yüzü yine düşse de, bu defa içinde… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 47

Nilüfer kısa bir sessizlikten sonra başını salladı. “Tamam,” dedi. Yukarı çıktı, banyosunu yaptı, saçlarını havluyla sardı. Sonra odasına girip dolabını açtı. Çekmeceden annesinin döşeğin altına sakladığı paraları aldı. Küçük bir poşete koydu, kimseye belli etmeden çantasına yerleştirdi. Kolileri toparlayıp kenara dizdi, iki üç saat sonra çıkarken “Topladım, yukarıda,” dedi. Hüsna başını çevirmedi bile, sadece “İyi,”… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 46

Doktor sabah vizitinde “Bu gidişle iki–üç haftaya taburcu ederiz,” dediğinde odanın içi bir an sessizleşti. Nilüfer başını kaldırdı, gözleri parladı. Günlerdir ilk kez bir cümle umut gibi geldi. Safiye yorgun bir gülümsemeyle kızına baktı. “Duydun mu?” dedi. Nilüfer başını salladı. “Evet” diye fısıldadı pencere kenarındaki menekşeye bakarak. O minik saksı, ikisi için de hayata dönmenin… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 45

Okul dönemi sürerken, sabahları hastanenin kantininden aldığı simidi ikiye bölüp annesiyle paylaşıyor, öğlene doğru servisin gölgesinde defterini açıp sınav tarihlerini karalıyordu. Okul müdürü ile durumunu konuştuğu için öğretmenleri ona destek olmaya çalışıyordu ama  mezun olup lise geçiş sınavlarında başarılı olmak için daha çok çalışması gerekiyordu. Türkçe yazılısı yaklaşmıştı; öğretmeni arayıp “okula gelmesen de ödevleri gönder”… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 44

Sosyal hizmet uzmanı ertesi sabah geldi. Safiye biraz toparlanmıştı, bilinci açıktı.Kadın usulca yaklaştı, bir sandalyeye oturdu. “Hanımefendi, bizden birileri sizinle kısa bir görüşme yapmamızı istedi” dedi. Safiye başını salladı, “Buyurun” dedi kısık sesle. “Bazı yardımlar var, gelir durumunuza göre değerlendiriyoruz. İsterseniz bir form dolduralım.” diyerek durumu açıkladı. Anlatacakları bitince, kalemini çıkarıp bekledi. Başhekim tembihlediği için… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 43

Nilüfer hastanede annesinin başında uyuyakalmıştı, elini onun elinin üstüne koymuştu. Doktorlar sabah yeni tetkikler için geldiler, Safiye gözlerini açmadı. Nilüfer hemen eğildi, kalbinin atışını dinledi. Yaşıyordu ama çok zayıftı. Kız sessizce ağladı, annesinin yüzüne baktı, “Dayan anne, ne olur dayan,” dedi. O sırada bir kat aşağıda sosyal hizmet odasında dosyalar ayrılıyordu.Bir memur, “Bu Safiye Hanım’ın… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 42