Nilüfer kısa bir sessizlikten sonra başını salladı. “Tamam,” dedi. Yukarı çıktı, banyosunu yaptı, saçlarını havluyla sardı. Sonra odasına girip dolabını açtı. Çekmeceden annesinin döşeğin altına sakladığı paraları aldı. Küçük bir poşete koydu, kimseye belli etmeden çantasına yerleştirdi. Kolileri toparlayıp kenara dizdi, iki üç saat sonra çıkarken “Topladım, yukarıda,” dedi. Hüsna başını çevirmedi bile, sadece “İyi,”… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 46

Doktor sabah vizitinde “Bu gidişle iki–üç haftaya taburcu ederiz,” dediğinde odanın içi bir an sessizleşti. Nilüfer başını kaldırdı, gözleri parladı. Günlerdir ilk kez bir cümle umut gibi geldi. Safiye yorgun bir gülümsemeyle kızına baktı. “Duydun mu?” dedi. Nilüfer başını salladı. “Evet” diye fısıldadı pencere kenarındaki menekşeye bakarak. O minik saksı, ikisi için de hayata dönmenin… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 45

Okul dönemi sürerken, sabahları hastanenin kantininden aldığı simidi ikiye bölüp annesiyle paylaşıyor, öğlene doğru servisin gölgesinde defterini açıp sınav tarihlerini karalıyordu. Okul müdürü ile durumunu konuştuğu için öğretmenleri ona destek olmaya çalışıyordu ama  mezun olup lise geçiş sınavlarında başarılı olmak için daha çok çalışması gerekiyordu. Türkçe yazılısı yaklaşmıştı; öğretmeni arayıp “okula gelmesen de ödevleri gönder”… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 44

Sosyal hizmet uzmanı ertesi sabah geldi. Safiye biraz toparlanmıştı, bilinci açıktı.Kadın usulca yaklaştı, bir sandalyeye oturdu. “Hanımefendi, bizden birileri sizinle kısa bir görüşme yapmamızı istedi” dedi. Safiye başını salladı, “Buyurun” dedi kısık sesle. “Bazı yardımlar var, gelir durumunuza göre değerlendiriyoruz. İsterseniz bir form dolduralım.” diyerek durumu açıkladı. Anlatacakları bitince, kalemini çıkarıp bekledi. Başhekim tembihlediği için… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 43

Nilüfer hastanede annesinin başında uyuyakalmıştı, elini onun elinin üstüne koymuştu. Doktorlar sabah yeni tetkikler için geldiler, Safiye gözlerini açmadı. Nilüfer hemen eğildi, kalbinin atışını dinledi. Yaşıyordu ama çok zayıftı. Kız sessizce ağladı, annesinin yüzüne baktı, “Dayan anne, ne olur dayan,” dedi. O sırada bir kat aşağıda sosyal hizmet odasında dosyalar ayrılıyordu.Bir memur, “Bu Safiye Hanım’ın… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 42

Kız irkildi. Merdivenlerin başına geldiğinde babası aşağıdan bakıyordu. Üzerinde işe gidecek hali yoktu; pantolonun kemeri gevşek, gömleği iliksiz. “Gel buraya,” dedi. Nilüfer isteksizce indi. Hasan elinde bir kâğıt tutuyordu. “Ne bu doktor raporu?” Nilüfer’in kalbi sıkıştı, doktorun verdiği evraklar daha getirdiğinin ertesi sabahı babasının eline geçmişti. “Kan tahlili, başka bir şey değil.” Hasan kâğıdı salladı.… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 41

Hüsna Nilüfer ve Safiye’ye hiç ilişmiyordu. Hasan’ı ikna etmek üzereyken yeni bir kriz çıkarmaya cesareti yoktu. O evde her şey diken üstündeydi artık. Bir hafta sonra, tetkik sonuçlarını almak için yine hastaneye gittiler. Doktor kâğıtlara baktı, kaşlarını çattı. “Bazı bulgular var,” dedi. “Daha detaylı tetkikler yapmamız gerekecek.”Nilüfer anlamadı. “Ne gibi?” Doktor önündeki formu imzalayıp hemşireye… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 40

Kapının açılma sesiyle gözlerini açan Safiye babasının eşyalarıyla dolu bir odada, kızını elinde çorba kaseleri ile görünce aklı eskilere kaydı. Az da olsa dinlenmiş gözüküyordu, yataktan doğrulurken “Babama taşırdım bu çorbayı,” dedi, gözlerinden yaş süzülerek. Nilüfer sessiz kaldı. Tepsiyi yatağın kenarına bırakıp, çorbayı annesine kendi elleriyle içirip, sonra da kendi çorbasını yedi. Yine bu küçücük… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 39

Safiye o gün hiç toparlanamadı. Yatağın ucunda oturmuş, saçları yastığa yapışmış, nefesi sığ nefesler hâlindeydi. Nilüfer bir bardak su getirdi, dudaklarına dayadı. Kadının eli titredi, suyun bir kısmı çenesinden aşağı aktı. “İyiyim,” dedi Safiye, sesi neredeyse yok gibiydi. “Biraz… dinleneyim.” Kulübenin kapısı sertçe  çalındı. Nilüfer yerinden fırladı. Hüsna değilse kimdi bu saatte? Kapıyı açtığında karşısında… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 38

O gece mahalle çalkalandı. Bir cenaze töreni planlandı, komşular ağladı, dedikodular başladı. Hüsna ve Melike için herkesin ağzında dualar vardı; ama bazı gözlerde soru işareti oluşuyordu. Bir komşu bir başka komşuya fısıldadı: “Uçurumda mı düştü gerçekten? Kim bilir…” Başka bir ses: “Çocuk ne kadar şanssız.” Ve böylece, şüpheler yavaşça, sinsice, köşeleri doldurmaya başladı. Safiye evine… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 37