“Ben şu an duyduklarımızı konuşanlar bizim babalarımız mı açıkçası emin değilim!” dedi Enes hem yanındaki Berkay’a hem de telsizden dinleyenlere. Hiç bir babalarının onlar için böyle bir fedakarlığa gireceğini sanmıyordu ama Lale’nin babası Arda bey hiç tereddüt etmeden açıkça söylemişti, teklifi yapan da Gülşen’in babası Can beydi zaten, üstelik konuşmalarından karışımın etkisin karşısında çok zorlandığı anlaşılıyordu. Tüm halsizliği ve ağrılarına rağmen dinlediklerini bildiği daha doğrusu tahmin ettiği çocuklara güven vermeye çalışıyordu. Berkay, Enes ile donanımın olduğu yere gidince tek başına kalıp dinleyen Gülşen’in Berkay ve Enes’ten gelen bilgileri duydukça kalbi yeniden yumuşamaya başlamış, gözleri dolmuştu. Lale’de babasının söylediklerinden çok memnundu. Arda beyin söylediklerini Berkay aktarırken Engin uzanıp, onun omuzunu sıkmış ve çok şanslı olduğunu söylemişti. Lale o an karmaşık duygular içindeydi hâlâ, bir yandan Engin ile akşamdan beri bu kadar yakın oluşu yüzünden duyguları ile mücadele ediyor, bir yandan babasının söyledikleri yüzünden kalbinin yumuşamasına izin verip vermemekte tereddüt ediyordu. İçlerindeki güven öyle sarsılmıştı ki artık, duydukları sözler onlara yetmiyordu.

Gülşen gibi, Berkay donanımın yanında gidince tek başına kalan Güneş’te gergindi, “Haydi baba!” diyordu içinden, “Biraz olsun umut olduğunu göster bana!”.

Ormanın diğer köşesinde Zuhal ağabeyine sarılmış babasının vereceği cevabı bekliyordu. Alper ise babasına pek güvenmiyor ve bu teklifi kabul edeceğini pek sanmıyordu ve bunu Zuhal’in duyacak olmasından da rahatsız olduğu için bir yandan koluyla kardeşini bir yandan da dişlerini sıkıyordu.

Enes’in babası Yiğit bey boğazını temizleyerek söze başladı, “Ben…” dedi sesinde bir çaresizlik ve tereddüt olduğu açıkça belli oluyordu.

“Kabul etmeyecek” dedi Enes gergin bir sesle, “Engin’in kardeşini feda etmeyi seçecek”

“Şşt!” dedi Berkay ona konuşulanlara odaklanmaları gerekiyordu, yorumu sonra kendi aralarında yapacaklardı.

“Ben” diye yeniden başladı Yiğit bey, “Açıkçası kurucuların görevini böyle bir riske atmak ne kadar doğru bilmiyorum”

“Al işte!” dedi babasının sözlerini duyan Enes yeniden ama Berkay onun koluna vurarak susmasını işaret etti. O kendi kendine konuşsa da, telsizden diğerleri de dinliyor ve muhtemelen geriliyorlardı.

“Çocuklara ne kadar sürede aktarabiliriz her şeyi, onların yerine çiplenmeden önce demek istiyorum” diye devam etti Yiğit bey, “Merkez bizi onlar sanarak yönetmeye başlarsa, onların düşmanı haline gelebiliriz, bize karşı olmak zorunda kalacakları gibi, hiç tecrübeleri olmayan bir konuda tüm şehrin güvenliğinin sorumluluğunu almış olacaklar. Bizi durdurmaları gerekirse ne yapacaklar?”

“Ne gerekiyorsa onu!” dedi Lale’nin babası Arda bey, “Eğer onların yerine çiplenip, merkezden yönetilen yeni nesil kuruculara dönüşürsek ve şehirdeki insanlara zarar verecek şeyler yapmak zorunda kalırsak, tabi çip etkisinde irademiz dışında, o zaman gerekirse bizi durduracaklar, bu nasıl yapılabiliyorsa öyle!”

“Bu bir ihtimal sadece!” dedi Can bey araya girerek, “Merkezin yeni nesil kurucularla ne yapmak istediğini hiç birimiz bilmiyoruz. En kötü ihtimal bu sadece! Gerekirse kendi çiplerine yaptıkları gibi bizim çiplerimizi de etkisiz hale getirerek durdurabilirler!”

“Tamamen isyancı bir şehre dönüşürüz o zaman!” dedi Doruk bey, “Merkezin her şeyin yolunda gittiğine güvenmesi gerek, çiplerimizi pasif hâle getirmemeliler! Sistemi yönetmeyi, müdahale etmeyi bilmiyorlar, bizimle baş edemezler! Herkesin güvenliğini tehlikeye atmış oluruz”

“Yine aynı hataya düşüyorsunuz!” dedi Can bey, “İşin bu kısmını onlarla konuşup çözüm bulacağız zaten, onlar eğitimliler, siz bu anlaşmayı kabul edeceksiniz bunu bir şekilde onlara söyleyeceğiz, eğer bize güvenip ortaya çıkarlarsa, olası her durumu ve çözümü onlarla konuşacağız zaten amaç bu!”

O sırada, Ferhat beyin telefonu çalınca konuşmaya ara verdiler.

“Tamam!” dedi Ferhat bey telefondaki kişiye, “Zaten buraya gelmeleri gerek Ufuk beyin güvenilir olduğunu biliyoruz, getir ikisini de!”

“Soner mi?” dedi Doruk bey hemen

“Evet” diye yanıtladı Alper’in babası Ferhat bey, “Engin’in babası ve kardeşini buraya getiriyor, Ufuk bey kabul etmiş.”

Herkesin yüzünde tuhaf bir ifade belirmişti, Ufuk bey için bu kararın ne kadar zor olduğunu düşünüyorlardı. Bir oğlunu ve onların çocuklarını kurtarmak için diğer oğlunu riske atmak zorunda kalmıştı.

“Umarım hızlı gelirler!” dedi Can bey alnındaki terleri silerek ve yerinden kalkıp, aktarımı kontrol etmek için monitörlerin arkasına geçti yine. Toplantıda olduğundan iyi görünmek için kendini sıkıp duruyordu. Kontrol odasına geçinde derin bir nefes aldı ama yıkılmak üzere gibi hissediyordu kendini.

Berkay o sırada aceleyle diğerlerine telsizden olanları anlatıyordu.

“Sezgin!” diye inledi Engin iç çekerek.

Bu kez onu teselli etme işi Lale’ye düşmüştü, “Bir şey olmayacak merak etme, diğer çipi aktif değil, sen de iki çipli dolaşıyordun hatırlasana! Can bey daha önce böyle bir şey yapmadığı için tereddüt ediyor. Ayrıca elimizde karışımda var, gerekirse çiplerden tamamen kurtarırız onu ama gerek kalmayacak güven bana!”

“Babam bu kararı nasıl verebildi bilmiyorum” dedi Engin onun gözlerine bakarak, göz pınarlarına kadar gelen yaşları tutmaya çalıştığı çok belli oluyordu.

Lale sonunda dayanamayıp, sarıldı ona, “Merak etme!”

“Sezgin başına gelecekleri biliyor mu acaba? O daha çok küçük! Ya bu ona ağır gelirse…” diyerek göz yaşlarını bıraktı Engin Lale’nin omuzunda ağlarken. Lale’nin buna verecek cevabı yoktu. Daha sıkı sarıldı ona.

Soner beyin Ufuk bey ve oğluyla geldiği haberi, masadaki konuşmaları yarım bırakmıştı mağarada, Can bey de aktarımı kontrol etmek için kontrol odasına döndüğünden, herkes sessizce almaları gereken kararı düşünüyordu. Arda bey çoktan kararını vermiş olduğundan rahattı, bunu yapmaları gerekiyordu, kızını geri istiyordu, karısının gözlerine bakabilmek istiyordu zavallı kadın farkında bile olmasa da.

Soner bey, yanında Ufuk bey ve oğluyla girdi içeri on dakika sonra, o sırada Can bey de kontrol odasındaki aktarımın tamamlandığını söyleyip masaya dönmüştü.

“Çocuğu mutlaka gözetim altında tutmamız gerek!” dedi onlar gelmeden. Diğerleri başlarını sallayarak onay verdiler. Ferhat bey, onların evine bir sağlık personeli gönderecekti. Olası bir terslikte hemen müdahale edilecek, çip pasif hale getirilecekti.

Sezgin babası ile içeri girdiğinde gözleri fal taşı gibi açıldı. Ufuk bey de oğlu gibi daha önce mağaraya hiç gelmemişti ama çocuğun onun kadar bilgisi olmadığı için neler olduğunu anlayamamıştı. Onun çipi aktif olmadığı için ağabeyinin yokluğunun farkındaydı ama babası onlara Engin’in bir eğitime dahil olduğunu söylediği için olanların farkında değildi. Ufuk bey bu ana kadar kurucularla dolaylı yollardan haberleşmiş, oğlu için endişeyle bekliyordu. Soner bey gelip, onlara ulaşabilmek için Sezgin’e ikinci bir çip takılması gerektiğini söylediğinde neye uğradığını şaşırmıştı. Bu konu sadece Engin ve çocukların güvenliğini değil, tüm şehrin güvenliğini ilgilendiriyordu. Merkeze Enes’in çipini bir an önce aktif göstermezlerse, Sezgin dahil şehirdeki herkesin güvenliği tehlikeye girecekti. İkinci bir çip eklenip, aktif edilmesi bir riskti sadece ama güvenliklerinin tehlikeye girmesi risk değil bilinen bir gerçekti. Çaresiz bir şekilde kabul etmekten başka çaresi kalmamıştı. Sezgin’e seçilmiş özel çocuklar için yapılan özel bir müdahale olduğunu söylemişlerdi. Çocuk bir anlam verememişse de babasına güvendiği ve onun görevini bildiği için kabul edip gelmişti.

Can bey hazırladığı çipli sıvıyı, bir bardak meyve suyunun içine boşaltmıştı.

“Kabul ettiğiniz için size minnettarız!” dedi Ferhat bey Ufuk beye ama Ufuk bey onlar gelmeden konuşulanları bilmediği için Ferhat beyin yüzündeki tuhaf ifadeden iyice gerildi. Sezgin’i endişelendirmemek için bir şey soramıyordu.

Can bey durumu hızlandırmak için elindeki meyve suyu ile Sezgin’e yaklaştı. Sendelememek için bir eliyle bardağı tutarken diğer eliyle sandalyelerin arkasına tutunarak ilerliyordu. Onun hali Ufuk beyi iyice gerdi.

“Sorun nedir?” dedi Can beyin gözlerine bakarak endişeyle.

Arda bey hemen yerinden kalktı ve Can beyin elindeki bardağı alarak ona oturmasını söyledi.

“Can biraz üşütmüş, toplantıya katılmak zorunda olduğu için burada merak etmeyin, bu konu ile bir ilgisi yok dedi” Ufuk beye ve Sezgin’e dönüp, “Hoş geldin genç adam, hepimiz seninle gurur duyuyoruz! Önce bir meyve suyu için rahatlamak ister misin?” dedi gülümseyerek ama onun da yüzünde saklayamadığı bir tereddüt vardı. Çocuklarından uzun zamandır ayrı olan babalar, bir başkasının çocuğuna ikinci çip yükleyerek sağlığı için risk oluşturmanın ağırlığını taşımaya başlamışlardı.

Sezgin babasına baktı, babası emin olmak için elinde olmadan bakışlarını herkesin yüzünde gezdirmeye başlayınca, Yiğit bey daha fazla dayanamadı ve hiç bir şey söylemeden ayağa kalkıp, Arda beyin elindeki bardağı aldı ve dikip sonuna kadar içti.

“O benim oğlum bu iş bana düşer!” dedi bardak bitince.

(devam edecek)