Yazılarım

Vazgeçtim sevdiğim yolun açık olsun

mtAylardır beklediğinin bir ilizyondan ibaret olduğunu anlamak çok acı veriyordu yüreğine.. Beklerken tüketmişti o bu aşkı çoktan..

 

Hayaller kurmuş, sahte mutluluklar yaratmış, elinde kalan kırık dökük umutlar, tenini kesip acıtmaya başladığında ise, aslında hayatında hissettiği boşlukları doldurmak için sarıldığı sahte bir mutluluk olduğunu anlamıştı geç de olsa.. Ne çok beklemiş, ne çok umut üretmişti oysa içinde, ne hayaller kurmuştu. Beklenen mektup yoldaydı oysa belki artık, yine de kabul etmiyordu ruhu bu esareti sahiplenmeyi şimdi.

 

Ha oldu, ha olacaklarla, hazır ol da yaşamıştı aylardır. Sevdiğinin değişen renklerini seyretmişti sessizce, o kendi savaşındaydı, dönüp bakmamıştı ki bir kere bile içine, ne bilsindi tek mücadeleyi kendinki sanıyordu. O sana dururken tükenmişti oysa içi.. Beklemek ona göre değildi ki zaten hiç bir zaman.. İyice düşünüp, karar vermeler, sabret, bekleler doldurmuştu zaten ömrünü.. Daha fazlasına gerek var mıydı, hayatla yeni bir köşe kapmaca daha yaşayıp bu riske girmeye değer miydi gerçekten.

 

Bu saatten sonra yaşanacakları olsa bile, kim durduracaktı onu, kim basacaktı frene bu kadar özlemin ardından. Kendisi yapamayacaktı biliyordu. Koşmak istedikçe duracak, gitmek istedikçe kalacaktı durması gereken yerlerde. Değer miydi buna gerçekten, yapılması gerekenlere, yapılmaması gerekenler eklemeye gerek var mıydı gerçekten. Belki en başından yapması gereken bir hesabı tutuyordu ruhu şimdi. Yüreğinin ne dediğini umursamıyordu artık. O sessizce ağlıyordu, göğüs kafesinin içinde sadece.. Gözlerini ıslatsa da dilediğince, mantığı ele geçirmişti bir kere benliğini, tüketmişti demek ki gerçekten umutları..

 

Bundan bir kaç gün önce açılsaydı kollar, koşa koşa gideceği yerlerden, kaçmak istiyordu şimdi sadece.. Yapabileceğini biliyordu, daha mı çok acı verirdi, daha mı az kestiremese de yapması gerektiğine inanıyordu. Yine de yüreğine son bir şans daha vermenin eşiğine geldiği çok oluyordu boğazına düğümlenenlerde.

 

Kendine ait olmayanlara sahip çıkmayacaktı bu defa, başından vazgeçecekti, o gözü kara yüreğine uymayacak, kendi adına doğru yolu seçecekti. Hiç yaşamadıklarını, yaşayamayacaklarını düşünmeyi yasakladı kendine.. Onlar getirmişti bu noktaya yüreğini, kendi çalmış, kendi oynamıştı bunca zamandır. Bu çalgılı çengili masalarda tüketmişti içini yaşanamayanlar..

 

O halde buraya kadardı, sabrın sonu çaresizlikdi yine… Umudu bir güvercin misali saldı gökyüzüne ve kendi gerçeğine döndü yeniden..

 

23/12/2008

 

Kategoriler:Yazılarım

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s