Günler ağır ağır akarken Ece on altısına varmıştı. Boyu uzamış, yüzü incelmiş, bakışları serinleşmişti. Sınıf değiştirmiş, artık liseye geçmişti. Sabahları çantasını omzuna takıp kapıdan çıkarken durup evi dinlerdi: sobanın iç çekişi, Umut’un hafif öksürüğü, Miyase’nin mutfakta kaşığı tabağa değdiren sesi. Sonra kendi içinden kısa bir söz söylerdi. “Bugün de dayan.” Bu cümleyi yüksek sesle söylemez,… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 10
Zaman hızla akıp geçiyordu Ece artık çocukluktan sıyrılıp genç kızlığa adım atıyordu. On dört yaşına bastığında aynada kendine bakarken gözlerinde tanıdık olmayan bir ciddiyet gördü. Önceleri oyuna çağıran arkadaşlarına koşarak giden, sokakta ip atlayan, seksek oynayan Ece, şimdi çantasını sırtına alıp okul yolunu ağır ağır yürüyordu. Mahalledeki çocuklar hâlâ kahkahalarla koşuştururken o, kollarını sıkıca göğsüne… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 9
Ece artık on üçüne gelmiş, ortaokula geçmişti. Zil çalınca koridorda bir uğultu yükseldi; kalem kapakları çıtladı, kapılar açılıp kapandı. Ece çantasını omzuna takıp drama odasına yürüdü. Kapının önünde birkaç arkadaş bekliyordu, içeriden öğretmenin saydığı ritimler duyuluyordu. “Hazır mısın?” dedi drama öğretmeni içeri girer girmez. “Hazırım,” dedi Ece. Sesi titremedi; içindeki heyecanı saklamadı, taşıdı. Daire oldular.… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 8
Sabahları ev yine Miyase’nin ayak sesleriyle uyanıyordu. Sobanın kapağı hafifçe açılıyor, ince bir kürek közlerin üstüne dokunuyor, kısa çıtırtılar odanın sabah sessizliğini bölüyordu. Miyase tencereye su koyuyor, ince belli bardakları tezgâhın kenarına yan yana diziyordu. Bu seslerle beraber Ece yatakta gözlerini araladı. Üşenmeden doğruldu, battaniyeyi düzeltti, saçlarını toparlamak için aynanın karşısına geçti. Miyase bir yandan… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 7
“Anne” kelimesi bir kez söylenip havaya karıştıktan sonra evde hiçbir şey eskisi gibi olmadı; ama değişen şey, kimsenin üstüne basıp da kıracağı türden bir şey değildi. İncecik, görünmeyen bir ip gibiydi sanki: Ece ile Miyase’nin bileklerini birbirine bağlamış, aynı anda çekip aynı anda gevşeten bir bağ. Sabahın ilk ışığı, perdenin kıyısından içeri süzüldüğünde Ece mutfağa… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 6
Eve girdiklerinde odanın köşeleri hâlâ soğuktu. Miyase sobanın kapağını araladı, içerde kalan koldan bir kıvılcım yakalayıp üfledi. Ece hemen tenekeden bir küçük odun alıp, iki eliyle tutup Miyase’ye uzattı. Gücü zor yetiyordu ama yüzündeki gurur yorgunluğu bastırıyordu. Miyase odunu dikkatle yerleştirdi, kapağı kapattı. Sacın üstünde kısık bir tıkırtı dolaştı, sıcaklık ağır ağır odaya yayıldı. Sonra… Read More Kayıp kökler – Bölüm 5
Okulun ilk günleri Ece için hiç kolay değildi. Tahtadaki harfler gözünün önünde eğrilip bükülüyor, kalemi defterin satırında tutmaya çalışsa da hep yamulup gidiyordu. Ama öğretmen her “Aferin Ece” dediğinde sanki sınıfın bütün ışıkları onun için yanıyordu. O küçücük tebessüm, kalbinin içine yeni bir umut ekiyordu. Teneffüslerde defterini kucaklayıp köşeye çekiliyor, gürültüden uzak kendiyle vakit geçiriyordu.… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 4
Akşam üzeri, sokak lambası sarı bir gölge gibi yanarken muhtar nihayet göründü. Elinde ince bir dosya, omzunda yılların yorgunluğunu taşıyan ama yüzünde hâlâ babacan bir ifade vardı. Kapıya yaklaşırken önce kuru öksürüğünün sesini, sonra ağır adımlarını duydular. Kapı eşiğinde durup önce Vecdi’ye, sonra kapının ağzında Ece ile sohbet eden Miyase’ye selam verdi. “Hakkınızı helal edin,… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 3
Miyase’nin gecekonduya taşındığı gün mahalle, uzun zamandır görmediği bir hareketliliğe şahit olmuştu. Daracık sokak, tozlu duvarların arasında yankılanan kamyon sesleriyle çınlıyor, çocuklar iplerini, misketlerini bırakıp yeni komşularını seyretmeye koşuyordu. Kamyonun kasasından indirilen eşyalar çok değildi: eski bir sedir, kenarları yıpranmış bir kilim, birkaç teneke kap, bir tas, bir de yıllanmış bir sandık. Ama taşınma telaşı… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 2
Çöküşün Başlangıcı Ece o sabah, annesinin telaşlı nefesini duyup uyandı. Daha beş yaşındaydı ama evin havasındaki gerginliği kokudan bile anlardı. Gecekondunun nemli duvarları soğuğu içeri sızdırıyor, sobanın çoktan sönmüş közleri odanın ortasında gri bir kül yığınına dönmüş duruyordu. O küçük odada soğuğun yanı sıra, babasının acıdan kısılmış sesi de yankılanıyordu. Vecdi, sedirin kenarında oturmuş, iki… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 1
