Dayısı eğilip yatağa bırakacakken araladı gözlerini Firuze, “Dayı!” diye inledi annesine yaptığı gibi hemen doladı kollarını Adem’in boynuna. “Pıtırcık özledim seni!” dedi dayısı “Annem de geldi mi seninle dayı?” “Yok dayıcım gelecek ama merak etme!” Emine kapıda durmuş bakıyordu çocuğun sevincine. “Emine abla ben dayımla yatsam olur mu?” dedi Firuze dönüp. “Tabi olur, ben temiz… Read More Emine – Bölüm 13

Sabahı zor etti Gülsüme, bir türlü uyku tutmamıştı. Bakkal açılır açılmaz atacaktı kendini dışarı, gözü saatte günün aydınlanmasını bekledi. Babası bir kaç kez tuvalete kalkınca, yukarı çıkar sandı ama dönüp yattı yerine, çıkmadı. Belli ki Emine’den haber gelirse diye bekliyordu o da, baba olup da merakından değil tabi, kemiklerini kıracaktı bulsa. “Ah anacığım!” diye inledi,… Read More Emine – Bölüm 12

Baş sağlığına gelenler gidince, babası hemen sıkıştırdı Gülsüme’yi. Nasıl duymamıştı kızın çıkıp gittiğini. “Sızmış kalmışım yorgunluktan” dedi iki gözü iki çeşme zavallı Gülsüme. Ne ağabeyler, ne de yengeler “Sen neredeydin peki?” diyememişlerdi babalarına. Hepsi zaten yukarıda olduğunu tahmin ediyorlardı. “Emine evden kaçacak kız değildir!” dedi büyük yengesi, “Belki acısını bastırmak için bir arkadaşına falan gitmiştir… Read More Emine – Bölüm 11

Emine ve Firuze servise binmişler eve doğru gidiyorlardı. Adresi şoföre göstermiş, şoför de o son durak diyene kadar inmemelerini tembihlemişti. Uykusuzluk, stres ve yorgunluk, sıcakla birleşince Emine zor tutuyordu uyumamak için. Firuze nihayet başını ablasının koluna dayamış uyumuştu biraz. Denizi görünce heyecanlanmışlardı ikisi de. Otobüs gara yanaşmadan da bir kaç kez görünmüştü Deniz. Şimdi de… Read More Emine – Bölüm 10

“Hakkını helal et abla!” dedi Gülsüme hızlıca başını sallayıp giderken. Yeşim’in içi bir tuhaf oldu sanki ölüme gidiyor gibi, “Nasıl söz kız o?” dedi şaşkın şaşkın. Dayağa alışıklardı onlar, kolay ölmezlerdi öyle. “Emine’yi kurtardın ya abla!” dedi Gülsüme. “Ha! Tamam!” diyerek kapının dışına çıkardı Gülsüme’yi. İkisinin de dudaklarında patlak olması komik gelmişti bir an, az… Read More Emine – Bölüm 9

Daha kapıyı açar açmaz gözünün önünde çakan şimşeklerle neye uğradığını şaşıran Gülsüme, patlayan dudağını tutarak baktı kapıdaki iri cüsseye. Ömer gece bulduğu kutunun içindekinin ne olduğunu sormaya sabah ilk iş eczaneye uğramış, oradan beri gözü dönmüş bir şekilde hırlayarak gelmişti kapıya. “Sen o kuş beyninle bana kumpas mı kuruyorsun lan!” diye gürledi yerden doğrulmayı beceremeyen… Read More Emine – Bölüm 8

Ne Gülsüme, ne Emine uyuyamıyorlardı. Arada yukarıdaki kadının işveli kahkahası geliyordu gecenin sessizliğinde. “Utanmıyorlar!” diye geçirdi aklından Yeşim, yan gözle baktı Gülsüme’ye, sersemlediği için belli anlamıyordu sesin nedenini. Babası daha karısının toprağı soğumadan yukarıda keyfindeydi. “Geber inşallah o kadının tepesinde ikinizi bir gömsünler!” dedi Yeşim yine hırsla. Artık nefret ediyordu tüm erkeklerden. Yok ağabeyinden değil!… Read More Emine – Bölüm 7

Melike hanım yatalak olduğundan beri kapısını çalmayan komşular, doluşmuşlardı cenazeden sonra eve. Ağabeyler gelen yemeklerle yetinmemişler, kutu kutu ayranlar, pideler yaptırmışlardı rahmetli annelerine. Gelinler ellerinde mendiller ağlıyorlardı güya. Bir yandan tabak taşıyor, bir yandan mutfağa sokturdukları Emine ile Gülsüme’ye bulaşık yıkatıyorlardı. İki kız bulaşığın ağır kokusuna karışmış gözyaşları içinde konuşup duruyorlardı annelerini. Firuze içeride bir… Read More Emine – Bölüm 5

Elinden geldiğince hızlı, düşe kalka gitti Yeşim’in evine. Kapıyı çaldı çaldı, açan olmadı önce. “Yeşim abla! Uyan annem öldü!” diye hıçkırdı kapının ağzında. İçeride bir hareketlenme oldu gibi olunca, anladı evde olduğunu. Firuze’nin minik ayak sesleri terliklerini sürüyerek yaklaştı açıldı kapı. Çocuğun ağlamaktan sanki gözleri akmıştı. “Ne oldu?” dedi Emine kendi haline rağmen, “Niye ağladın… Read More Emine – Bölüm 4