Oya bir an, niye geldiğini gerçekten unutmuş gibi hissetti. Sanki sadece bu konuşma için gelmiş, sadece bu cümleyi kurmak için oradaymış gibi. Sonra aklına Nazan düştü. “Ben…” dedi, hafif utanarak. “Aslında başka bir şey için gelmiştim.” Tarık hemen toparlanamadı, ama yüz ifadesi yumuşadı. “Dinliyorum.” “Nazan var ya… Yani sen tanımıyorsun da, bizim laboratuvardaki asistan.” dedi… Read More Geçmişin Gölgesinde – Bölüm 6
Nazan o gün alışık olunmayan bir sessizlikle dolaşıyordu laboratuvarda. Malzemeleri sayarken dalıyor, not defterinin sayfalarını hızlı hızlı çevirip aynı satıra takılıyordu. Oya önce yorgun sandı, ses etmedi. Sonra Nazan üçüncü kez yanlış tüpten numune alınca Oya göz ucuyla baktı. “Nazan,” dedi yumuşak bir sesle. “İyi misin?” Nazan irkildi. “İyiyim, iyiyim.” dedi çabucak. Ardından derin derin… Read More Geçmişin Gölgesinde – Bölüm 5
Ender Oya’nın ketumluğunu bilirdi anlatır mı diye yüzüne baktı ama sormadı. Nazan da sessizce gözlüklerini düzeltti; o da Oya’daki o ince dalgalanmayı fark etmişti ama asistan olarak ikisini sessizce izlemeyi ve dinlemeyi öğrenmişti. Laboratuvarda bütün gün hiç ara vermeden çalıştılar. Bir ara Ender’e kısa bir telefon geldi. “Evet… tamam… olmazsa yarın,” dedi ve kapadı. Tonunda… Read More Geçmişin Gölgesinde – Bölüm 4
Oya bir yandan sorunun ne olduğunu anlamaya çalışırken, “Ender,” dedi, ekrandan gözünü ayırmadan. “Dün gene birileriyle mi konuşuyordun galiba? Bir gelişme mi var?” Ender sandalyesini döndürdü, yüzünde bir heyecan gölgesi vardı. “Evet. Birkaç kişi daha var ilgilenen. Oya, bak… senin kadar zeki biri nasıl görmüyor anlamıyorum. Bu proje bizi bambaşka bir yere taşır. Yıllardır hayal… Read More Geçmişin Gölgesinde – Bölüm 3
Oya birkaç saniye duraksadı, kararsız görünüyordu. Masanın üzerindeki ekmek sepetiyle oynadı biraz ve sonra kararı vermiş gibi konuştu. “Babamla kardeşim… yıllar önce trafik kazasında öldü,” dedi, sesini yumuşatarak. “Annem o kazadan sonra böyle oldu. Onların öldüğünü hiçbir zaman kabul etmedi. Hâlâ geleceklerini düşünüyor. Her sofrayı dört kişilik kurar. Her kapı çaldığında ‘Babanla Tuna geldi,’ der.”… Read More Geçmişin Gölgesinde – Bölüm 2
Akşamüstüydü, Oya işten dönüyordu, anahtarı sessizce çevirdi. Kapı açılır açılmaz mutfaktan tabakların birbirine çarpan sesi geldi. Annesi yine mutfaktaydı demek. Serpil hanımın en sevdiği yerdi mutfak. “Anne, geldim,” diye seslendi. “Hoş geldin kızım!” diyen annesinin sesi mutfaktan yankılandı. “Tam zamanında geldin, sofrayı yeni kuruyorum.” Oya ayakkabılarını çıkardı, çantasını her zamanki sandalyeye bıraktı. Mutfak kapısından başını… Read More Geçmişin Gölgesinde – Bölüm 1
Hasan çıkıp, kapı kapandığında, içeride sessizlik kaldı. Safiye sandalyeden kalkmadı, başını eğdi. “Şimdi bitti,” dedi kısık bir sesle. Nilüfer onun yanına geldi, dizlerinin üstüne çöktü.“Hayır anne,” dedi gözleri dolu, “şimdi başlıyor.” Aradan yedi sekiz ay geçti. Kış, yerini sessiz bir bahara bırakmıştı. Ev artık bir “yabancı ev” olmaktan çıkmıştı; sehpalara serilen küçük danteller, mutfakta her… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 53
Hasan’ın uzayan dilinin altında ezilmesin diye kızına eve sahip çıkması gerektiğini, söyleyeceği yerde, bir süredir daha bir eve geçme hayalleri kuran damadının gönlü olsun diye ölümünün ardından evin satılmasını vasiyet etti. Zaten Hasan, kızının kocasıydı, mal mülk para erkeğin kontrolünde olmalıydı. Bir kadının kocasından güçlü olması normallerine uymuyordu. Babasının evlerine gelmesinden sonra Hasan’ın ailesinin ayağı… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 52
Birkaç gün sonra bir cumartesi günü, kapı zili çaldığında Nilüfer mutfaktaydı. Safiye hastane yorgunluğunu biraz olsun üzerinden atmış, çok hızlı hareket edemese de, evin huzurunu yaşıyordu. Uzun zamandır kızıyla birlikte bir hastane odasında bu huzuru sağladıklarını sansalar da şimdi sadece kendilerine ait bu evde, her eşyayı yeniden anlamlandırıyordu zihni. Yabancılık çekiyordu ister istemez, bir süredir… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 51
İçeri girdiğinde odanın ışığı yanmıyordu, Nilüfer’in gözleri karanlığa alıştı, annesinin yüzündeki çizgiler daha belirgin görünüyordu. Nilüfer başını eğip onun duymayacağı şekilde fısıldadı: “Biraz daha dayan anne. Evimiz hazır.” Ertesi gün mahalleden arayanlar oldu. Herkes aynı şeyi söylüyordu: “Çok üzüldük, Allah sabır versin. Safiye Hanım’a da geçmiş olsun.” Nilüfer kibar davrandı, ama hepsine aynı cevabı verdi:… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 50
