Birkaç hafta sonra babasının durumu daha da ağırlaştı. Öksürükleri uzadığından, gündüzleri konuşmaya bile hâli kalmıyordu. Bir sabah Safiye çorbasını içirmek için odasına girdi. Yaşlı adam gözlerini kapatmış, yüzünde dingin bir ifade vardı. “Nihayet rahatça uyuyor” diye düşündü. “Baba, bak çorbanı getirdim.” dedi her zaman ki sevecenliğiyle. Cevap gelmeyince yanına oturup elini alnına götürdü. Soğuktu. “Baba?”… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 2
Safiye yıllardır aynı evde, aynı düzenin içinde yaşıyordu. İğne oyası yaparak aile bütçesine katkı sağlıyordu. Gözleri artık eskisi kadar seçmiyordu ama elindeki işten de vazgeçmiyordu. Geçim kolay değildi, bir kızı vardı, fakir bir mahallede eski bir evde yaşıyorlardı. Genel olarak sessiz ve uysal bir kadındı. Çok konuşmaz, gerektiğinde söyler, çoğu zaman da susardı. Evin yükünü… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 1
Tedavi başlayınca evdeki küçük ilerlemeler birleşti. Umut merdivenleri dinlenerek çıktı ama daha az durdu. Kahvaltıda iki dilim ekmek yedi. Öğleden sonra uykusu kısaldı. Gece nefesi daha düzenli oldu. Videolar uzun olmadı ama sayıları arttı. Umut, her yeni şey öğrendiğinde ellerini havaya kaldırıp sevindi.“Bak.” dedi. “Yapıyorum.” Ece her seferinde aynı cümleyi söyledi.“Görüyorum.” Bu küçük tekrarlar ikisine… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 36
İkinci gidiş için Ece yine sabahtan hazırlığa başladı. Umut yatağının kenarında oturdu, gözleri aynaya bakıyordu. Ece tarakla saçlarını düzeltti, yakayı avucuyla bastırıp gömleğin en üst düğmesini kapattı. “Bu kez biraz daha uzun kalacağız.” dedi.“Kısa olsun.”“İki gece.” Umut aynada kendini süzdü. “Beni beğenecekler.”“Beğenecekler.” Dolaptan pijama takımını çekip çıkardı.“Pijamayla gitmeyelim.” dedi Ece.“Pijamayla gideyim.”“Misafirlik bu.”“Pijamayla rahat ederim.” Ece… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 35
Kapının önünde durduklarında Taner onlara yetişmişti. Ece’nin kalbi hızlı çarpıyordu. Umut montunun cebine ellerini sokmuştu. Tedirgin görünüyordu. Zili Taner çaldı. Kapıyı Gülşen açtı. “Hoş geldiniz.” dedi. Sesi yumuşak ama titrek çıkmıştı. Ece kısa bir selam verdi. Umut’un gözleri Gülşen’in yüzünde takılı kaldı. Yabancı bir yüz değildi am, onda bir tanıdıklık bulmadı. “Buyurun, geçin.” dedi Gülşen.… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 34
Gülşen akşamüstü Taner’i aradı.“Ece’nin numarasını alabilir miyim hazırlıklar için konuşmam gerek” dedi.“Veriyorum.” dedi Taner “Benim konuşmamı ister misiniz?“Ben konuşacağım. Ne lazım, ne gerekiyor, bizzat soracağım.”“Tamam.” Numarayı aldı. Beklemedi. Ece açınca sesi sakindi.“Ben Gülşen.”“Buyurun.” Dedi Ece“Yanlış bir şey yapmak istemiyorum. Ne lazım sana. Ne lazım Umut’a. Söyle. Biz hazırlanacağız.”“Rahat olun. Acele yok. Hazırlanıyoruz. Sessiz bir oda… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 33
Doruk koltuğun ucuna kaydı. “Utanmak iyidir.” dedi. “İnsanı hareket ettirir. Hareketsiz kalırsak daha çok utanırız.” Gülşen derin bir nefes aldı. “O evde yalnız kalmış bir abla var.” dedi. “Yerinden kıpırdamadan dayanıyor. Kendini geriye çekerse çocuk düşecek. Onu da yalnız bırakamam. O kız benim de kızım artık. Onu buraya alınca ne olacak bilmiyorum. Yine de almak… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 32
Kapı açıldığında Ece önce ayakkabıların dizilişine baktı. Sessizliğin nereye saklandığını anlamak için kısa bir yoklama gibiydi bu. Umut odadaydı. Cihaz çekmecede. Su kabı temiz. Pencere aralığı iki parmak. Kendi eli titremesin diye o aralığı kapatmadı. Koridorda ayak sesleri çoğaldı. İçerideki hava bir an ağırlaştı. Ece, “Kısacık,” diye fısıldadı. “Kısacık olsun.” Doruk ve Gülşen daha önce… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 31
Doruk sokağa çıktı. Hava değişmişti. Yüzüne çarpan rüzgâr daha serindi. Telefonunu açtı. Annesine kısa bir mesaj attı. Geliyorum. Sonra babasına yazmadı. Eve dönerken taksiye binmedi. Yürüdü yine biraz, sonra otobüse bindi. Koltuğa başını dayadı. İçinden tek bir cümle geçti. Gördüm. Taner kapıyı kapattı. Ece’ye baktı.“Fena değildi.” dedi.“İyi çocuk.” dedi Ece. “Öfkesiyle gelmedi. Görmek istemiş. Onun… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 30
Doruk öfkeyle odasına girdi. Öfkesi aklını ele geçirmişti. Kapıyı kapatmadı. Telefonunu aldı. Bir süre yatağın kenarında oturdu. Kalbi göğsünde bir kapı gibi çarpıyordu. Derin nefes aldı. Babasının ofisini aradı. Sekreterin sesi kısa ve profesyoneldi. “Merhaba, Doruk ben.” dedi. “Dün babamla görüşmeye gelen avukatın telefonunu rica edecektim Babam istedi, şimdi işi var onun.” “Bir dakika lütfen.”… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 29
