Ece bir süre daha konuşmadı. Kendi içindeki sesi kontrol etmek, bu evde yeni öğrendiği bir şeydi. Kontrol edince güçleniyordu. Taner o sessizliğe saygı duydu. Sessizlik uzayınca devam etti. “Veysel’in söylediği başka bir şey var. O gece bir bebek uzun ağlamış. Biri daha çabuk susmuş. Hangisinin hangisi olduğunu o hemşire bilirmiş. O yüzden defterin peşine düşmek… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 23

Ece giderken Taner kapıya kadar eşlik etmedi, onun bundan hoşlanmadığını anlamıştı. Sokakta rüzgâr artmış, hava kırçıllı bir serinliğe dönmüştü. Ece ceketinin önünü kapatmadı. Serinlik iyi geliyordu. Eve varınca Umut ayakta bekliyordu. “Geç kaldın.”“Çok değil.”“Ben bugün iki sayfa okudum.”“Güzel.”“Bir cümleyi üç kez.”“Harikasın.” Ece sofrayı kurarken Umut gözünü kitaptan çekmedi. Taner’in verdiği hikaye kitabı komşuların verdiği ders… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 22

Ece telefonu kapatıp bir süre öyle kaldı. Umut odasında kendince ders çalışıyordu. Kapı eşiğinde durup onu izledi. Başını eğmiş, kalemle sorunun kenarında küçük bir daire çiziyordu. Bir an içinden geçti. Bu çocuğu bir daha asla incitmeyeceğim. Sonra o cümleyi yerine bıraktı. İncitmemek her zaman insanın elinde değildi. Elinde olan, yanında durmaktı. Ertesi gün aynı saatlerde… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 21

Taner içini boşaltıp rahatlasın diye araya girmeyince, Ece anlatmaya devam etti, Taner’e değil de yüksek sesle kendine anlatır gibi :  “Annem son gece doğruca söyleyemedi. Sır demedi. Nasıl söylerim dedi. Ben de nasıl dinlerim dedim içimden. Sonra anlattı. O geceye dair yer değiştiren şeyleri. O gece iki kadının aynı koridorda oluşunu. Kimin kucağında kimin kaldığını.… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 20

Sabah olduğunda Ece çayı koydu, ekmeği böldü, peyniri kesti. Umut okul çantasını aldı, kapıda durdu.“Bugün dışarı çıkmayayım mı.”“Havan iyi değilse çıkma.”“Bir arkadaşım var, benimle oturuyor.”“İyi.”“Adı Kerem.”“Selam söyle.”“Söylerim.” Kapı kapandı. Ece mutfakta tek başına kaldı. Duvardaki saat tik tak etti. Bu ses artık korkutmuyordu. Her tik tak ona bir şey söylüyordu. Hayat devam ediyor. Ece zeminini… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 19

Ertesi gün sabahın erken saatinde muhtarın kapısını çaldı. Kağıtlar, imzalar, defin sonrası işlemler, yardımların listesi. Muhtar gözlüğünün üzerinden baktı.“Ece, okul işini ne yapacaksın.”“Şimdilik çalışacağım.”“Burs vardı hani.”“Bu sene değil.”Muhtar dudaklarını büktü.“Ne gerekiyorsa söyle.”“Söylerim.” Gündeliğe gittiği ikinci evde ev sahibi kadın tereddütle sordu.“Fiyatı konuşmadık.”“Konuşmayalım. Ne uygun görürseniz.”“Öyle olmaz. Baştan söyle”“Benim işim yapmak. Parayı siz hazırlarsınız.” dedi Ece.… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 18

Gece oldu. Ece ışığı kapatmadan önce Miyase’nin odasına girdi. Yastığın kokusu hâlâ ondaydı. Yorganın üstünü düzeltti. Bir an elini yastığa koydu. Bu hareket vedayla helallik arasında bir yerde duruyordu. Sonra kapıyı kapattı. Umut’un yanına geçti. Işığı kıstı. Umut fısıldadı.“Annem şimdi nerede.”“Annenin olduğu yer cümlelerde. Masada bıraktığı tabakta. Çaydanlığın sesinde. Duvarın gölgesinde. Bir de toprağın içinde.”“Toprak… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 17

Umut başını iki yana salladı. “Hayır.” O kadar net ve çocukça bir hayırdı ki Ece bir an buna tutunmak istedi. Sonra yaklaşmış olan adım sesleri her şeyi yeniden gerçeğe çekti. Muhtar kapıdan içeri girdi. Arkasında Hatice Teyze. Hatice Teyze Ece’ye sarıldı. Muhtar başını eğip odaya geçti. Miyase’nin yüzüne baktı. Gözlerini kapadı. Kısık bir sesle “Allah… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 16

Akşam sofraya üç tabak konmuştu yine. Çorba kaynamış, ekmek dilimlenmişti. Umut iştahla konuşuyordu.“Bugün okulda hoca bana aferin dedi.”“Niye?” diye sordu Ece.“Çünkü soruyu bildim.”Miyase hafifçe gülümsedi. Dudaklarının kenarında çok yorgun bir sevinç belirdi. “İyi işte. Bildikçe yolun açılır.” O gülümsemenin altında Ece bir gölge gördü. Annesinin gözleri birkaç saniyeliğine boşluğa kaydı, sonra yeniden toparlandı. Ece söylemedi.… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 15

Bahara doğru mahallede bir cenaze oldu. Camiden dönen kalabalık kapının önünden geçti. Hatice Teyze kısa bir uğrayıp, “İnsan zamana yetişemiyor,” dedi. “Yetişmeye çalışıyoruz,” dedi Ece. Miyase başını önüne eğdi. Kendi zamanını düşündü, kendi yetişemeyişlerini. Ece, annesinin gözünün dalıp gittiği anlarda artık ne düşündüğünü tahmin ediyordu. O kayıp bebeğin yaşını hesaplıyordu muhtemelen. Şimdi kaç olurdu, hangi… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 14