Gülşen akşamüstü Taner’i aradı.“Ece’nin numarasını alabilir miyim hazırlıklar için konuşmam gerek” dedi.“Veriyorum.” dedi Taner “Benim konuşmamı ister misiniz?“Ben konuşacağım. Ne lazım, ne gerekiyor, bizzat soracağım.”“Tamam.” Numarayı aldı. Beklemedi. Ece açınca sesi sakindi.“Ben Gülşen.”“Buyurun.” Dedi Ece“Yanlış bir şey yapmak istemiyorum. Ne lazım sana. Ne lazım Umut’a. Söyle. Biz hazırlanacağız.”“Rahat olun. Acele yok. Hazırlanıyoruz. Sessiz bir oda… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 33

Doruk koltuğun ucuna kaydı. “Utanmak iyidir.” dedi. “İnsanı hareket ettirir. Hareketsiz kalırsak daha çok utanırız.” Gülşen derin bir nefes aldı. “O evde yalnız kalmış bir abla var.” dedi. “Yerinden kıpırdamadan dayanıyor. Kendini geriye çekerse çocuk düşecek. Onu da yalnız bırakamam. O kız benim de kızım artık. Onu buraya alınca ne olacak bilmiyorum. Yine de almak… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 32

Kapı açıldığında Ece önce ayakkabıların dizilişine baktı. Sessizliğin nereye saklandığını anlamak için kısa bir yoklama gibiydi bu. Umut odadaydı. Cihaz çekmecede. Su kabı temiz. Pencere aralığı iki parmak. Kendi eli titremesin diye o aralığı kapatmadı. Koridorda ayak sesleri çoğaldı. İçerideki hava bir an ağırlaştı. Ece, “Kısacık,” diye fısıldadı. “Kısacık olsun.” Doruk ve Gülşen daha önce… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 31

Doruk sokağa çıktı. Hava değişmişti. Yüzüne çarpan rüzgâr daha serindi. Telefonunu açtı. Annesine kısa bir mesaj attı. Geliyorum. Sonra babasına yazmadı. Eve dönerken taksiye binmedi. Yürüdü yine biraz, sonra otobüse bindi. Koltuğa başını dayadı. İçinden tek bir cümle geçti. Gördüm. Taner kapıyı kapattı. Ece’ye baktı.“Fena değildi.” dedi.“İyi çocuk.” dedi Ece. “Öfkesiyle gelmedi. Görmek istemiş. Onun… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 30

Doruk öfkeyle odasına girdi. Öfkesi aklını ele geçirmişti. Kapıyı kapatmadı. Telefonunu aldı. Bir süre yatağın kenarında oturdu. Kalbi göğsünde bir kapı gibi çarpıyordu. Derin nefes aldı. Babasının ofisini aradı. Sekreterin sesi kısa ve profesyoneldi. “Merhaba, Doruk ben.” dedi. “Dün babamla görüşmeye gelen avukatın telefonunu rica edecektim Babam istedi, şimdi işi var onun.”  “Bir dakika lütfen.”… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 29

 “Yaşıyor.” dedi Yusuf, karısının gözlerindeki ifadeden korkmaya başlamıştı. “Hasta mı?” diye sordu Gülşen bu kez. “Evet çok hasta.” “Nasıl yaşıyor peki? Kim bu avukat?” “Bir kız çocuğunun omzunda. Ece. Annesi Miyase ölmüş. Evde bir cihaz var. Kısa cümlelerle ayakta kalıyorlar.” Gülşen ellerini dizlerine koydu. Pencereye bakmadan pencereyi seyretti. İçinden bir şey koptu. İlk öfke damarı… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 28

Kapı kapandı. Koridora çıktığında Taner omzunda taşınan bir ağırlığın yerini değiştirdiğini hissetti. Asansörde aynaya bakmadı. Avucundaki teri sildi. Sokakta derin bir nefes aldı. Telefonunu çıkardı. Ecenin adını gördü. Yazmadı. Aradı. Ece mutfakta bekliyordu. Telefon çaldı. Açtı. Sesini duyan Taner hiç dolandırmadan söyledi. “Randevu bitti.” “Ne oldu?” “Yüzüne söyledim.” “Ne dedi?” “Şok.” “Sonra.” “Görmek istiyorum dedi.… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 27

Akşamüstü saatlerinde Taner şirketin önünde durdu. Camları parlak bir iş merkezinin zemin katında resepsiyon vardı. İçeri girdi. Görevliye yaklaştı. “Yusuf Bey ile görüşecektim. Taner Yılmaz. Avukat.” Görevli ekrana baktı. Güleryüzlü ama mesafeli bir tavırla konuştu. “Randevunuz görünmüyor. Sizi arayalım.” “Çok kısa. İşle ilgili. İsmimi iletirseniz uygun bir zaman için not düşer.” Görevli üst kata haber… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 26

Mehmet kapıyı ikinci kez çaldığında hava serindi. Ece içeriden hızlı adımlarla geldi, kapıyı açtı. Mehmet koltuğunun altında düz bir çanta, diğer elinde küçük bir cihaz kutusu taşıyordu. Kapının eşiğinde ayakkabılarını çıkardı, başıyla selam verdi. “Uygunsa başlayalım.” “Uygun.” Umut kapının yanından onları izliyordu. Gözleri merakla korku arasında gidip geliyordu. Ece kardeşinin omzuna kısa bir dokunuş bıraktı.… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 25

Mehmet başıyla Taner’e işaret etti. Ece onları mutfağa aldı. Umut salonda kaldı, pencerenin kenarına geçip dışarıyı izledi. Sokağın sesine kulaklarını verdi. O ses şimdi bir yabancıyı evde taşıyordu. Yabancının kokusu kötü değildi. İlaç gibi de değildi. Sade. İnsan kokusu. Mehmet kısık sesle konuştu. “Detaylı cihazlar lazım. Hastaneye çağırmak istemem. Çocuğun ritmini bozmayalım. Ben haftaya evde… Read More Kayıp Kökler – Bölüm 24