Hasan’ın yüzü önce kızardı, sonra kül rengi oldu. “Niye bana söylemediniz böyle bir şeyi?” diye kükredi. “Bu adamı, geçmişi niye gizlediniz? Ne halt karıştırdınız burada?” Hüsna yüzünü bir anne edasıyla çevirdi; sesi yumuşaktı ama içinde hesap vardı. “Haklısın kocacığım. Bu geçmişten kalma bir şey. Seni bu belaya bulaştırmak istemedik. İki yıl önceydi, unutturduk sanıyorduk. Gelip… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 29

Hüsna, Melike’nin ağırlığıyla Erkut’un gömleğine bulaşmış o kanı gördü, yüzünde bir saniyelik donukluk geçti, sonra alnındaki teri silermiş gibi davranarak hızla hareket etti. Melike’yi çocuğun kollarından çekti, Erkut’un gömleğinin yakasına yapıştı ve düğmeleri zorlayarak gücüyle kopardı. Gömleğin düğmeleri bir anda açığa etrafa saçıldı; kanlı gömlek, Melike’nin elindeki kırmızı lekeler Erkut’un bedenine bulaşmıştı. Erkut’un şaşkın bakışlarına… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 28

Melike’nin titreyen elleri hâlâ taşı kavrıyordu. Taşın kenarında kan birikmişti. Ercan’ın başı yana düşmüştü, gözleri yeniden açılmıştı ama bakmıyordu. Korkuyla taşı bir kez daha indirdi kafasına.  Ercan’dan hiç ses bile çıkmıyordu. Melike eğildi üzerine doğru, “Kalk… ne olur kalk…” diye fısıldadı, “Açıklayacağım her şeyi!” Ama adam kımıldamadı. Kan, toprağın üzerinde genişleyen bir göl oluşturuyordu. O… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 27

Ev sessizdi o sabah. Rüzgâr perdeleri hafifçe dalgalatıyor, mutfaktan ince bir çay buharı kokusu geliyordu. Baharın yumuşak ışığı pencerenin kenarına düşmüş, duvarlarda o tatlı sarı gölgeleri bırakmıştı. Hüsna hâlâ uykudaydı; yüzü yastığa gömülü, sabahı sevmeyen bir kadının tembelliğiyle dönüp durmuştu. Safiye kulübedeydi; gözlüğünü nereye koyduğunu bulamadığı için dikişleri bulanık görüyor, ipliği iğneye geçirmeye çalışıyordu. Küçücük… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 26

Bahar bu sefer beklediklerinden çabuk geldi. Hava, sanki kışı unutturmak istercesine ılımış; rüzgâr bile tatlı esmeye başlamıştı. Nilüfer artık üçüncü sınıfa geçmişti, saçlarını kendisi örüyor, boyu da neredeyse annesinin omzuna geliyordu. Safiye, her sabah kızını okula bırakmadan önce balkona çıkıp gökyüzüne bakıyor, “Artık vakti geldi,” diyordu içinden. O sabah, eline Nilüfer’in çantasını verdi, kendi mantosunun… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 25

Komşular Safiye’ye uğrayıp siparişlerini artık bahçedeki kulübeye getirip götürmeye başlayınca içindeki Hüsna’nın zehir iyice çoğaldı. Safiye, kapının önüne çıkardığı iki eski sandalyeyi yıkayıp kurulamış, üstüne örtü sermişti. Misafirleri o sandalyelere oturtur, çayını demleyip küçük tabaklarda ikramlar ederdi. O anlarda kulübenin önünde evin içindeki sahte kahkahalar gibi olmasa da huzurlu bir sohbet olurdu. Hüsna ise pencereden… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 24

Hüsna’da komşularla ufak ufak muhabbet kurmaya başlasa da, onların imalı sözleri ve gözlerini fazla görmemek için eski ahbapları ile muhabbetteydi. “Adam bana sırılsıklam aşık oldu” diye anlatıyordu herkese. Onun cilvesini bilen arkadaşları işin aslını bilseler de, kendileri de ondan farklı olmadığından, “Seni aklına koyanı yapar, şeytana pabucunu ters giydirirsin!” diyerek destek veriyorlardı. Yağlı kapı bulmak… Read More Sessiz Çığlık – Bölüm 23