Emine ve Firuze servise binmişler eve doğru gidiyorlardı. Adresi şoföre göstermiş, şoför de o son durak diyene kadar inmemelerini tembihlemişti. Uykusuzluk, stres ve yorgunluk, sıcakla birleşince Emine zor tutuyordu uyumamak için. Firuze nihayet başını ablasının koluna dayamış uyumuştu biraz. Denizi görünce heyecanlanmışlardı ikisi de. Otobüs gara yanaşmadan da bir kaç kez görünmüştü Deniz. Şimdi de… Read More Emine – Bölüm 10

“Hakkını helal et abla!” dedi Gülsüme hızlıca başını sallayıp giderken. Yeşim’in içi bir tuhaf oldu sanki ölüme gidiyor gibi, “Nasıl söz kız o?” dedi şaşkın şaşkın. Dayağa alışıklardı onlar, kolay ölmezlerdi öyle. “Emine’yi kurtardın ya abla!” dedi Gülsüme. “Ha! Tamam!” diyerek kapının dışına çıkardı Gülsüme’yi. İkisinin de dudaklarında patlak olması komik gelmişti bir an, az… Read More Emine – Bölüm 9

Daha kapıyı açar açmaz gözünün önünde çakan şimşeklerle neye uğradığını şaşıran Gülsüme, patlayan dudağını tutarak baktı kapıdaki iri cüsseye. Ömer gece bulduğu kutunun içindekinin ne olduğunu sormaya sabah ilk iş eczaneye uğramış, oradan beri gözü dönmüş bir şekilde hırlayarak gelmişti kapıya. “Sen o kuş beyninle bana kumpas mı kuruyorsun lan!” diye gürledi yerden doğrulmayı beceremeyen… Read More Emine – Bölüm 8

Ne Gülsüme, ne Emine uyuyamıyorlardı. Arada yukarıdaki kadının işveli kahkahası geliyordu gecenin sessizliğinde. “Utanmıyorlar!” diye geçirdi aklından Yeşim, yan gözle baktı Gülsüme’ye, sersemlediği için belli anlamıyordu sesin nedenini. Babası daha karısının toprağı soğumadan yukarıda keyfindeydi. “Geber inşallah o kadının tepesinde ikinizi bir gömsünler!” dedi Yeşim yine hırsla. Artık nefret ediyordu tüm erkeklerden. Yok ağabeyinden değil!… Read More Emine – Bölüm 7

Melike hanım yatalak olduğundan beri kapısını çalmayan komşular, doluşmuşlardı cenazeden sonra eve. Ağabeyler gelen yemeklerle yetinmemişler, kutu kutu ayranlar, pideler yaptırmışlardı rahmetli annelerine. Gelinler ellerinde mendiller ağlıyorlardı güya. Bir yandan tabak taşıyor, bir yandan mutfağa sokturdukları Emine ile Gülsüme’ye bulaşık yıkatıyorlardı. İki kız bulaşığın ağır kokusuna karışmış gözyaşları içinde konuşup duruyorlardı annelerini. Firuze içeride bir… Read More Emine – Bölüm 5

Elinden geldiğince hızlı, düşe kalka gitti Yeşim’in evine. Kapıyı çaldı çaldı, açan olmadı önce. “Yeşim abla! Uyan annem öldü!” diye hıçkırdı kapının ağzında. İçeride bir hareketlenme oldu gibi olunca, anladı evde olduğunu. Firuze’nin minik ayak sesleri terliklerini sürüyerek yaklaştı açıldı kapı. Çocuğun ağlamaktan sanki gözleri akmıştı. “Ne oldu?” dedi Emine kendi haline rağmen, “Niye ağladın… Read More Emine – Bölüm 4

Ömer çocuk olmuyor diye bir kaç kez homurdanmıştı Gülsüme’nin ağabeylerine. Sanırsın dünyaları ödeyip, mal kusurlu çıktı diye geri dönen müşteriydi kendisi. Yeşim abla diyordu bunları tabi. “Kullandığına, mahvettiğine saymıyor da hayvan! Belki de onca dayaktan olmuyor çocuk! O aptal ağabeylerine söyle sorarlarsa! Vuruyor de yatakta, ayakta, parçalıyor içimde ne varsa! Çocuk neremden çıkacak de!” “Nasıl… Read More Emine – Bölüm 3

Melike hanım hayattan ayrılsa, zerre göz yaşı dökmezdi evin erkekleri. Gülsüme ile Emine yanardı analarının ardından. Melike hanım gözünü yummadan kurtarmak istiyordu küçük kızını, o daha hayattan anlamasa da Yeşim’in gözünün içine bakıyordu her geldiğinde bir çözüm sağlasın diye. Kendine hayrı olmayan Yeşim de anlıyordu ama daha kendi kızını kurtaramıyordu ki kocası ile olan hayatından.… Read More Emine – Bölüm 2

Emine dört çocuklu bir ailenin en küçüğüydü. İki evli ağabeyi, babaları ile birlikte tırların lastiklerinin bakım ve onarımını yapıyorlardı kendi atölyelerinde. Kendi atölyeleri dediysek, kırık dökük, küçücük bir tamirhaneydi burası. Oğlanlar da evli olduğundan üç evi kıtı kıtına geçindiriyordu. Ablası da altı ay önce, babasının iş yaptığı bir tır şoförü ile evlenmişti. Tırcılıkta iyi para… Read More Emine – Bölüm 1